Yangshuo

Van tevoren is ons beloofd dat Yangshuo goed is ingsteld op toeristen. Chinees of westers, ze komen allemaal het bijzondere karstgebergte in deze regio bekijken. Dat schijn je te merken aan het aantal guesthouses en hotels, aan een winkelstraat vol souvenirs en aan het feit dat veel meer mensen goed Engels spreken. Maar waar wij aankomen met de bus merken we helemaal niets. Geen winkelstraat te zien. Geen Engels te horen en geen taxi die ons naar ons geboekte Show Bizz Inn Hostel kan brengen. Dan maar lopen en hopen dat de mobiele telefoon hier de weg weet. Na 15 minuten sjouwen blijkt dat Google Maps de wandelroutes hier gewoon met de auto heeft gemaakt. We staan voor een lange donkere tunnel door een enorme karstberg waar auto’s en scooters doorheen razen. Ons hostel is aan de andere kant. Uiteindelijk lopen we zeker 2 kilometer terug met de vage instructie van een local dat we naar West Street in het oude gedeelte moeten. We vinden iemand die ons om de berg heen wil rijden en snappen tijdens de rit naar ‘the Old Town’ 2 dingen: dit wil je niet lopen en de rest van Yangshuo lijkt niet op het toeristische gebied rond West Street. Absoluut niet zelfs.

Een kleine greep uit wat je in West Street allemaal kunt kopen: potjes met een peper/knoflook mengsel dat ze voor bijna iedere shop live staan te hakken, zakjes met een soort sesam-noga waar ze voor bijna iedere shop met grote hamers op staan te slaan, laserpennen, laseroorbellen, laserparaplu’s en andere laserspullen en radiografisch bestuurbare vliegtuigjes met gekleurde lampjes en een HEEL IRRITANT snerpend geluid dat je voortdurend hoort als je op het dakterras van het Show Bizz Inn Hostel zit. Naast de winkel met die vliegtuigjes is trouwens een shop waar je kunt boogschieten. Misschien is er een (korte) samenwerking mogelijk? Verder een speciaal soort stof waarmee je met water in plaats van inkt het Chinees kalligraferen onder de knie kunt krijgen. Als het water is opgedroogd, kun je het weer opnieuw gebruiken. Per en Ike zijn er uren zoet mee en leren van Bay, de dame achter het barretje op het dakterras, hoe je ‘China’, ‘water’ en ‘man’ in het Chinees schrijft. En na die schoolles laat Per haar alle hoeken van de pooltafel zien. Of ze laat ‘m winnen, maar hij wordt in ieder geval wel steeds beter.

Zoals gezegd: de meeste toeristen komen naar Yangshuo voor het bijzondere, mysterieuze karstgebergte. Ze komen vanuit het noordelijk gelegen Guilin per cruiseboot de Lijiang-rivier af of bekijken de bergen vanaf een bamboevlot op de Yulong-rivier. Omdat de cruiseboot helaas niet met passagiers terugvaart naar Guilin (onze volgende bestemming) gaan we op de fiets bij de Yulong rivier kijken. Een handig kaartje van de fietsverhuur wijst de weg. Alleen jammer dat de schaal van dat handige kaartje niet overal hetzelfde is. De (drukke) weg vanaf de rand het dorp naar de rivier is op het kaartje net zo lang als West Street, in werkelijkheid blijkt hij zeker 12 kilometer langer te zijn.

Langs de Yulong-rivier wordt druk gewerkt aan een nieuw fietspad. Het voelt een beetje alsof het pad speciaal voor ons wordt uitgerold. Een betegelde loper die ons als eerste bezoekers de schitterende uitzichten op de bergen, de rijstvelden, het plattelandsleven en de rivier laat zien. Op de rivier zelf ben je trouwens niet de eerste (of enige) bezoeker. De bamboe-vlotten met felgekleurde plastic stoelen en vale parasols lijken wel van een oneindige lopende band te komen. Vlot, 20 meter tussenruimte, vlot, 20 meter tussenruimte, vlot.. Wij hebben de Yulong-rivier en de mooie omgeving dus alleen vanaf de fiets bekeken.

Nog even over die kaart: er staat een busstation op dat heel centraal, vlakbij West Street moet liggen. Niet de plek waar we aankwamen dus, maar wel de plek waarvandaan we graag verder reizen. Alleen kunnen wij dat busstation niet vinden. Omdat het kaartje sowieso wat onbetrouwbaar is, gaan we het maar eens van bovenaf bekijken. Eén van de karstbergen direct naast het dorp schijnt namelijk relatief makkelijk te beklimmen zijn. Dat klopt, al zijn de trappen best steil. Berggeit Per is een stuk sneller boven dan z’n piepende, zwetende ouders. Het zicht vanaf de TV-tower (zo genoemd omdat er op de top allerlei antennes staan) is erg indrukwekkend, vooral als de zon even door de mistige lucht breekt. Maar we zien nog steeds geen busstation op de plek van de kaart. 2 dagen later vertrekken we dan ook vanaf een heel andere plek naar Guilin.

terug naar de homepage