Op een onbewoond eiland

8 maart: Per is jarig op Palawan! Van tevoren heeft hij bedacht dat hij op zijn verjaardag wel wilde zwemmen met walvishaaien, maar dat is in deze buurt helaas niet mogelijk. Maar we gaan wel zwemmen met andere exotische vissen! We huren 2 kayaks en gaan snorkelen op het onbewoonde eiland Bukal, op ongeveer 45 minuten varen van El Nido dorp. Het wordt een spannende dag.

Een paar dagen later krijgt Per de schoolopdracht om een spannend avonturenverhaal te schrijven. Over het onderwerp hoeft hij niet zo lang na te denken. Hieronder het avonturenverhaal van Per:

Op een onbewoond eiland – Zondag 8 maart 2015 – Palawan Filipijnen El Nido

Het was een mooie zonnige dag, ik was jarig.. We gingen naar een onbewoond eiland. We moesten over de zee kanoën. Het waren ruwe golven. Toen we op het eiland kwamen, zochten we een goed plekje om het water in te gaan. We gingen daar namelijk snorkelen. Ik vond het snorkelen moeilijk en ik vond het vervelend want ik kreeg steeds water in mijn mond. Ik ging het water uit en ging onder een rots zitten. Ik was teleurgesteld dat het snorkelen niet ging. Toen dacht ik, als ik nou op de rots ga zitten dan heb ik een mooi uitzicht over de zee. Ik klom op de rots. Plotseling zag ik een snelle flits!! HAP!! Toen beet een hond me! Ik schreeuwde het uit! Mama had het gelukkig gezien. Ik rende naar haar toe. Toen kwam er iemand anders naar ons toe die het harde gehuil had gehoord. Hij vroeg wat er gebeurd was. Mama zei in het Engels wat er gebeurd was. Hij zei dat we met hem mee moesten lopen. Toen we bij een klein hutje kwamen, pakte hij een zeepje en water en wreef met het zeepje over de wond om het te ontsmetten. Want het kan zijn dat de hond die mij heeft gebeten rabiës heeft. Dat is een ziekte die echt helemaal niet fijn is. Dus kanoden we terug naar het bewoonde eiland en gingen we naar een dokter. Ik moest 4 prikken: 1 in de wond, die was echt niet fijn. 1 in mijn kont, die was ook niet fijn en 1 in beide schouders, die vielen aardig mee want ik was langzamerhand gewend aan de prikken. Toen de prikken voorbij waren kregen we te weten dat ik er nog 6 moest. Dat vond ik niet fijn om te horen. Toen gingen we met een taxi terug naar ons huisje. Voor de andere 6 prikken heeft de dokter een schema. Wat een dag…!

Kortom: dat was flink schrikken. We hebben op de terugweg ons persoonlijke kano-record verbroken en het baanrecord was heel dichtbij. Gelukkig is de reactie van de mensen om ons heen redelijk rustig. Iedereen is het er over eens dat Per een rabiës-injectie moet, maar niemand doet paniekerig of maakt het extra spannend. We krijgen goede tips over de juiste dokter (niet die andere die precies hetzelfde doet, maar altijd veel meer geld vraagt) en gelukkig hebben ze hier in de apotheek zowel het serum als het vaccin dat we nodig hebben. De dokter spreekt redelijk Engels, hij weet wat hij doet en hij heeft de afgelopen 7 jaar geen rabiës-geval meegemaakt. Maar de (hygiënische) omstandigheden zijn niet zoals in Nederland. Alles scherp in de gaten houden kost een hoop energie en het is niet leuk om je zoon allemaal prikken te zien krijgen. Op z’n verjaardag.

’s Avonds hebben we contact met de reisverzekering. Zij gaan bij het RIVM checken of het protocol dat de dokter voorstelt voldoet aan de Nederlandse normen. Na een paar dagen blijkt dat zo te zijn. We komen er langzaam achter dat we echt geluk hebben dat ze hier alle medicijnen hebben. We besluiten dus snel om nog zeker een week in El Nido te blijven voor de volgende 2 prik-sessies. Absoluut geen straf trouwens.

Alleen.. dan we moeten wel even een manier vinden om aan cash te komen. Die pinautomaat is er nog steeds niet. Via Google komen we een website van een stel dat ook lang met kinderen op reis is en nog maar enkele dagen geleden met hetzelfde probleem zat. Hun tip: via Western Union online geld overmaken naar jezelf en dat in het dorp bij de pawnshop met Western Union sticker weer gaan ophalen. Ze hadden waarschijnlijk alleen geen last van slechte internetverbinding. Het online overmaken komt er uiteindelijk pas na een volle dag doorheen. Als ik het geld enkele dagen later wil ophalen zie ik 2 medewerkers met hun hoofd op een loketje liggen. Moedeloos? Zij niet, wel gestoord in hun rust. Wat kom ik eigenlijk doen als zij helemaal geen verbinding hebben met Western Union? En me dus ons geld niet kunnen geven? Wij worden ook niet moedeloos hoor. Ook niet  gestoord en zeker niet ongerust.

terug naar de homepage