Manila

12 uur vliegen, 6 films (bij elkaar opgeteld, we hebben ook even geslapen). Landen in Kuala Lumpur. De overstap was ruim genoeg om even een kijkje te nemen in de jungletuin in het midden van de terminal. Bizar dat ze de moeite nemen om die kleine tuin vol ‘No Smoking’ borden zo warm te stoken dat al die palmbomen zich thuis voelen. O, wacht… Da’s de normale buitentemperatuur. Ze nemen de moeite om de rest van het vliegveld koud te houden zodat we nog iets aan onze truien en lange broeken hebben.

Nog 4 uur vliegen. Landen in Manila en zoals het een goede toerist betaamt flink afgezet worden door een taxi-chauffeur. De dame van het hostel keek me verwijtend aan toen ik het bedrag noemde dat ik wilde wisselen voor de chauffeur. I know. We juist arrived from Europe. Installeren in de kleine familiekamer en dan de buurt verkennen. Als je bij de deur van schimmige clubs gefouilleerd wilt worden op vuurwapens of een bokswedstrijd met dwergen wilt kijken, zit je hier goed. Het valt ontzettend mee hoor, maar laten we het zo zeggen: Makati is de beste buurt in Manila, Burgos Street is een van de mindere straten van Makati. Voor een bezoek met het hele gezin. En het Makati Budget Hotel is op zich prima: schoon en relatief goedkoop.

Verder is Manila eigenlijk een beetje saai. Platgebombardeerd in de oorlog en daarna zo snel mogelijk volgebouwd naar Amerikaans voorbeeld. En het gaat goed, dus er kunnen nog heel wat fastfoodrestaurants, hoge gebouwen en vooral auto’s bij als het aan de Filipino’s en Filipina’s ligt. Jonathan, een Nederlandse vriend die er al 12 jaar zit, deed vroeger zo’n 15 minuten over het stukje van z’n werk naar waar wij zitten. Nu ongeveer 1,5 uur. Files.

We zijn trouwens wel erg blij met het warme welkom van Jonathan en familie. Handige tips, ruimte voor onze jetlag omdat iemand anders weet waar we het beste heen kunnen en het zwembad bij zijn appartement vinden Per en Ike het allerfijnst tot nu toe. En het voetballen met Noah in het park. En het Engels oefenen. En die lekkere pizza. Selamat po!

Inmiddels zijn we naar Palawan gevlogen, een groot eiland aan de westkant van de Filipijnen. We hebben dat witte strand met die blauwe zee gezien, zijn al fors verbrand en hebben onderweg naar de ‘underground river’ de eerste Michael Schumacher-award uitgereikt. Want ook hier brengen chauffeurs toeristen zo snel mogelijk van A naar B. Of kinderen nu wagenziek worden of niet.

Snel meer over Palawan. Met foto’s enzo. Voor nu: we zijn goed aangekomen en we genieten!

terug naar de homepage