Guilin

Wanneer heb jij voor het laatst zelf gekookt? Gisteren of vandaag waarschijnlijk. Wij niet. Wij gaan steeds uit eten. Sterker nog: we hebben uitgerekend dat we tijdens onze reis alles bij elkaar zo’n 480 keer uit eten gaan. Dat zijn dus een hoop goedbedoelde omeletjes als ontbijt en heel veel gebakken rijst. We zijn natuurlijk wel in Azië. Gelukkig zitten er ook heel veel culinaire hoogtepunten tussen, vaak op plekken waar je ze niet verwacht. Guilin bijvoorbeeld, zag er niet echt culinair uit. Grote brede winkelstraten met snoepgoed en fastfood tussen grote warenhuizen. Niets mis mee hoor, we hebben bij McDonalds zelfs een tweede keer patat gehaald, maar een van de mooie dingen van reizen is toch ook nieuwe gerechten ontdekken. Of  – zoals in Hongkong –  eetbelevenissen meemaken op bijzondere plekken. In achterafstraatjes, op een markt of onder bruggen naast de rivier.

In Guilin ligt de culinaire hotspot in paar steegjes achter de grote warenhuizen. We ontdekken daar namelijk een soort foodmarkt waar de Foodhallen en de Markthal nog wat van kunnen leren. Het concept is vrijwel hetzelfde: een markt met verschillende restaurantjes in kleine units. Allemaal een paar tafeltjes voor de deur. Het maakt niet uit waar je gaat zitten, je kunt je bestelling in principe overal opeten. Alleen het verschil met de Nederlandse versies is dat alle koks echt maar 1 gerecht maken, met hooguit een paar minimale variaties. Hun ‘signature dish’ dus, een gerecht waar ze echt enorm goed in zijn. Vlees op een ‘sizzling stone’ met een goddelijke zwarte pepersaus. Noodle-soep met zeevruchten, steeds per stuk bereid in gevouwen aluminiumfolie op een kookplaat. Gefrituurde dumplings. Gemarineerde oesters van de BBQ. Spicy fried rice met bamboe ín bamboe. Zoete fried rice met ananas ín ananas. In Nederland zetten dit soort restaurantjes voor de zekerheid nog wat extra dingen op de kaart. “Stel je voor dat mijn buurman meer verkoopt omdat hij iets heeft wat de mensen liever willen hebben. We bedenken gewoon nog wat andere lekkere dingen en maken de menukaart wat groter!” Hier niet. Iedereen kan 1 ding heel goed. Maar – hier komt de clue – iedereen heeft wel een menukaart waar verschillende dingen op staan. Wat dan? De gerechten waar de buren zo goed in zijn natuurlijk! Dus als jij bij de oesterman zit en dumplings wilt, kun je die gewoon bij hem bestellen. Hij rent of roept hard naar zijn collega en rekent voor je af. Of hij verrekent jouw bestelling met de oesters die iemand anders heeft besteld. Alle koks worden steeds beter, juist door elkaar wat meer te gunnen. Koken met karma.

Verder is Guilin trouwens niet zo heel erg bijzonder. Er staan een aantal pagodes waar iedereen hele leuke toren-van-pisa-foto’s van maakt. Bij de rivier zijn wat mensen aan het vissen en staan wat jongens te oefenen met vechtstokjes. Maar verder geen bijzondere dagtochten ofzo. Ja, naar Yangshou natuurlijk, maar daar zijn we al geweest. We doen dus een paar goed gevulde schooldagen. Past mooi bij de locatie van ons Ming Palace International Youth Hostel, naast een Chinese lagere school. Onze wekker: militaristische schoolmarsen die ’s ochtends erg vroeg en erg luid over het schoolplein schallen.

School, vroeg opstaan, het maakt Per en Ike niet zoveel uit. Het schoolwerk is eigenlijk wel fijn en daarna kun je weer zulke leuke dingen doen. Met Togar spelen, de zwarte pup die bij het guesthouse hoort. De fotoserie van je LEGO-poppetje verder uitbreiden. Of, en dat is het absolute hoogtepunt, naar de Kissing Fish Spa. Grote bakken met visjes die het heerlijk vinden om aan je blote voeten te knabbelen. Dat kietelt natuurlijk heel erg, dus ze zitten al snel te schaterlachen. Waar de dames van de spa dan weer erg om moeten lachen. Vrolijkheid waar je ook nog eens hele zachte voetjes van krijgt. Per en Ike vinden dat mama het ook moet doen, maar dat blijkt vooral in het belang van de vissen te zijn. ‘Jouw voeten zien er echt niet uit, dus dan hebben ze lekker veel te eten.’

Na Guilin gaan we straks per trein verder naar Nanning. Renate gaat de dag van tevoren alvast kaartjes halen. De receptioniste van het hostel geeft een briefje waar in het Chinees op staat dat we morgen met 2 volwassenen en 2 kinderen naar Nanning willen. Ze vertelt ook dat je heel simpel met de gewone stadsbus voor 1 yuan naar het treinstation kunt. Heel simpel, als je weet dat je die 1 yuan gepast in een soort collectebus bij de chauffeur moet stoppen. En als je weet bij welke halte je er uit moet. Maar het lukt en bij het treinstation legt iemand in gebrekkig Engels uit hoe het daar allemaal werkt. Dat je een paspoort of identiteitsbewijs moet laten zien om een treinkaartje te kopen bijvoorbeeld. Die liggen nog in het hotel, dus Renate kan nog een keertje met de collectebus heen en weer. Uiteindelijk hebben we de treinkaartjes die we nodig hebben. Kinderen half geld, 4 stoelen bij elkaar. Nog een avond eten op de foodmarket en we gaan weer verder!

terug naar de homepage