Guangzhou

Met de trein vanuit Hongkong gaan we naar ‘mainland China’. Het verschil is in eerste instantie nauwelijks merkbaar want als je naar buiten kijkt zie je gewoon voortdurend bouwplaatsen. Halfklare torenflats met enorme telefoonnummers er op. Want als je er wilt wonen, hoef je alleen maar te bellen. Naar een nummer met veel achten, want dat brengt geluk. Hé.. muren met prikkeldraad! Per en Ike kijken verstoord op van hun Lego. We gaan China in! Langzaam zien we stukken land waar ze niet met hoogbouw, maar met akkerbouw bezig zijn. Moestuinen waar onze tuinvrienden in Overvecht jaloers op zouden zijn. Al was het alleen maar om de buffels die een handje helpen met het omspitten. Na een relaxte rit komen we aan in Guangzhou. De douane-check blijkt later het rustigste deel van de stad. 5 loketten, 4 toeristen. De rest van Guangzhou is druk. Want hoewel wij een paar maanden geleden nog nooit van deze stad gehoord hadden, wonen er miljoenen mensen. Waarvan er een stuk of 7 Engels spreken.

De taxichauffeur is goed in Engelse getallen. Honderdtallen vooral. Hij begint met 200 yuan voor een ritje. We zijn trots dat we het terug kunnen brengen naar 100 yuan, later blijkt 13 yuan een gangbare prijs te zijn. We komen aan in het Li Yang hotel, dat we van tevoren hebben geboekt. Een business-hotel dat volgens Ike het chiqueste hotel is waar we ooit hebben gezeten. Klopt ook wel: we hebben een ruime kamer met koelkast, douche, lekkere bedden en het mooiste: live reality TV op het indoor balkon. Er hangt namelijk een soort van erkertje aan onze kamer met uitzicht op de straat beneden. Daar zitten we iedere avond te kijken naar de alle bedrijvigheid. We verzinnen complete Tarantino-films bij schimmige deals met dozen uit achterbakken van haastig geparkeerde auto’s en groepen mannen in uniform die af en toe voorbij komen. We hebben ons Netflix-account maar stopgezet.

Guangzhou spreekt niet alleen geen Engels (alleen in de metro kwamen we een paar leesbare woorden tegen), maar is verder ook geen toeristenstad.  Dus we lopen ’s avonds uiteraard eerst de verkeerde kant op en vinden vervolgens de rivier. Het wordt donker en de stad komt met een verrassing: overdag is het hier grijs, ’s avonds heeft alles hier alle kleuren van de regenboog. Gebouwen, bruggen en torens hangen vol van gekleurde lampjes. De lichtshow in Hongkong is vergeleken bij dit inderdaad een beetje lafjes. We gaan eten bij een straattentje naast bakken met levende vissen. Verser kan niet. Daarnaast staat het servies geseald in plastic op tafel voor ons klaar dus wat betreft hygiëne kan de GG&GD trots op ons zijn. Op de kaart met enkel Chinese tekens staan gelukkig plaatjes en prijzen in gewone getallen, zodat we met beetje geluk de echte culinaire verrassingen kunnen omzeilen. Dat lukt prima. Ike wordt wel bijna vegetarisch omdat door ons uitgekozen spartelende vissen nog even hardhandig op straat worden gegooid zodat ze stil liggen op de weegschaal. Het wordt haar zo in ieder geval steeds duidelijker hoe ze wil dat dieren worden behandeld voor ze op haar bord terechtkomen. ‘Net zoals bij de slager van de Molen in Utrecht’. We hebben goed gekozen: we eten heerlijk en er loopt weer een spannend biermeisje. En een hoop starende Chinezen waar Per nu wel klaar mee is. ‘Ik wil ook wel even rustig eten hoor’. Helaas; de volgende avond staat de ober weer ongegeneerd naar hem te staren.

De volgende dagen komen we in het oude gedeelte van Guangzhou terecht op een markt waar prachtig uitgestalde groenten liggen. Verder rijst, kippen, schorpioenen, schildpadden, slangen en padden. Fascinerend wat er allemaal aan ‘eten’ te koop is. Op een andere plek komen we op een markt waar ze allerlei medicijnen verkopen. Geen doosjes paracetamol, maar zakken vol gedroogde onverklaarbare dingen. We herkennen paddenstoelen, gedroogde zeepaardjes, dierenpoten, slangenhuiden en plakjes hertengewei. Gelukkig voelen we ons topfit. Niets nodig..

Het is erg leuk om China te beginnen met een kijkje in het dagelijks leven. Het voor elkaar te krijgen om buskaartjes te regelen met de plaatsnaam in het Chinees op een briefje en dan te gokken welk loket je moet hebben. Maar eerlijk is eerlijk: de dame bij de balie spreekt “A little bit English”. Renate ook een beetje en Per is scherp genoeg om de juiste datum te checken. Gelukt! En als je goed kijkt op dat kaartje ontdek je ook nog hoe laat de bus vertrekt en welke stoel je hebt. En als je van tevoren de tekens van de plaatsnaam uit je hoofd leert (huisje met hekje, boompje met trap) dan weet je ook nog waar je naar toe gaat. Chinees is helemaal niet zo moeilijk.

terug naar de homepage