Hoewel we ons nog even konden vastklampen aan de extra uurtjes vakantie aangeboden door Lufthansa, moesten we er toch aan geloven. Donderdagochtend zijn we geland in een Düsseldorf, na een erg voorspoedige slaapreis. Is de thermostaat hier kapot ofzo?! De winterjassen die opa en oma hadden meegenomen zagen er wel erg groot en warm uit, maar we hadden ze helaas wel nodig. Ike werd 2 keer zo groot! Momenteel zijn we druk met bijslapen, wassen, eindelijk weer fietsen, kaas eten en alle plannetjes in ons hoofd langzaam vorm geven. Waarbij dit weblog een voorname rol gaat vervullen, dus kom vooral nog even langs. Of beter: activeer 80dagen.nl in je RSS-reader en/of laat in de rechterbalk hiernaast even je e-mailadres achter. We sturen je dan een mailtje als we weer nieuwe berichten hebben.

(more…)

Hoewel we er op 2 januari al weer vertrokken zijn, toch nog even de recensie van Mae Hong Son. Dit stukje van de reis van flink voorbereid. Samen met Kirstin en David hebben we al in oktober rondom de laptop bekeken wat de mogelijkheden waren en hoe laat het vliegtuig vanuit Chiang Mai vertrok. Dat laatste overigens mede op aanraden van mijn vader. Het verschil tussen 8 uur hobbelen in de bergen of een vlucht van 35 minuten rond is duidelijk. En daar komt bij dat de vlucht een attractie op zich is. Toen het propellorvliegtuig de laatste bocht tussen de bergen maakte om recht op Mae Hong Son airport aan te vliegen, kwam de term Six Flags spontaan in me op. Maar dan met weergaloos uitzicht. De rust en kneuterigheid (1 bagageband, steward en toeristen staan op de landingsbaan voor foto met het vliegtuig op de achtergrond) van Mae Hong Son Airport was een warm welkom.

Over fijn welkom gesproken: het Fern Resort was een warme deken. Na de beperkte ruimte en het koude zwembad (volgens ons alleen voor de foto’s) van Awana, werd ons huis nu een mooie houten bungalow met veranda en uitzicht op het zwembad. We hebben hier samen met de honden en puppies een wedstrijdje ontspannen gedaan en volgens mij hebben wij gewonnen. De honden waren namelijk druk met Per. Wij deden op tijd een cocktail of biertje, pannenkoekje als lunch en de Thaise versie van gourmetten in de vorm van een BBQ op tafel. En da’s dan nog steeds anders dan je denkt, maar wel erg lekker.

Ook met de honden: jungletrek met de viervoeters als gids. Waarschijnlijk was het voor de mensen van het resort een handige manier om de toeristen de honden te laten uitlaten, maar wij waanden ons (toen we het asfalt hadden verlaten) even hoofdrolspelers van National Geographic. Renate’s knie hield zich prima, dus de Mount Everest is gewaarschuwd.

Het Fern Resort ligt 7 kilometer buiten Mae Hong Son, dus naar het dorp namen we de shuttlebus van het resort. Eindelijk bereik met GSM en de zoektocht naar luiers en happy balloons voor Oud en Nieuw bracht ons op een geweldige, erg fotogenieke night-market. Ondanks de drukte was de sfeer op de markt rond de tempel bij het meer heel relaxt. We zijn dus even blijven hangen en hebben heerlijk gegeten bij de kraampjes. De invloed van de vele rijke Thaise toeristen met SUV’s bleek eigenlijk alleen toen we vervoer terug wilden regelen. In heel Mae Hong Son waren 2 tuktuks beschikbaar.

Al met al was Fern een topplek, waar we samen met David en Kirstin (top dat ze er waren!) lekker hebben uitgerust en Oud en Nieuw hebben gevierd.

Sneller dan verwacht zijn we aangekomen in Chiang Mai. De eerste indruk van Hua Hin was niet verpletterend (of juist wel..) en hoewel we toch een paar erg leuke dagen hebben gehad, hebben we ons direct verdiept in het spoorboekje. En dat bleken meer mensen gedaan te hebben. Alleen dan waarschijnlijk al thuis met een kopje warme chocolademelk, want alle treinstoelen naar Chiang Mai waren de komende 3 dagen fully booked. Plan B was een combinatie van de Thaise Michael Schumacher die ons in z’n Volvo naar Bangkok knalde en de Easyjet-kloon AirAsia. Voor minder dan 170 euro met het hele gezin binnen een uur van Bangkok naar Chiang Mai.

In Chiang Mai is het wat koeler dan in het Zuiden, maar de fleeces zitten nog diep in de rugzak. Zullen we ze verpatsen aan de plaatselijke bevolking, die na zonsondergang naar de sjaals en mutsen grijpen? Nog maar even niet. Gezien de verwachte drukte rond de kerst (daar gaan we weer met onze voorinformatie), hadden we in Nederland al een aantal overnachtingen geboekt in Awana House. Het was even wennen, want het traliewerk voor de balkons van de overigens mooie ruime kamers gaf ons niet zo’n vrij gevoel. Waarschijnlijk zijn we gewend geraakt aan ruimte om ons heen én aan leuke terrasjes bij ons verblijf voor als de kids slapen. Maar we zitten wel erg centraal en er is genoeg vermaak. Als we het slaapritme van Per en Ike een beetje veranderen, komt het vast goed.

Nog even over Hua Hin: de rust in het stadje heeft er wel voor gezorgd dat we schitterende foto’s hebben kunnen maken. Bovendien bleek op monkey-mountain Khao Takiab andermaal dat Elvis leeft. In Thailand. Met Bart zag ik hem eerder in Bangkok, nu was het teken nog duidelijker. Nog een paar tips: The Moon Terrace heeft het begrepen als het om sfeervol visrestaurant gaat. Wij hadden flashbacks naar Bali. En ons 2e onderkomen, FuLay Guesthouse, is zeker een aanrader. Met dank aan Pauline en Dennis, die met zoons Daan en Sem dezelfde trip vanaf Koh Tao deden (wel ziek) en direct in Fulay belandden. Per vond het trouwens heerlijk om even een spelletje te doen met kids die Nederlands praatten.

We zijn aangekomen in Bangkok. Na een fijne vlucht die in niets deed denken aan het eerste stukje landden we op het vliegveld met de hoogste naamsbekendheid van de laatste weken. Waar tot een aantal dagen geleden duizenden Thai in gele T-shirts hun punt wilden maken, kregen wij nu een soort VIP-treatment. Onze blonde kids bevorderden ons gelijk tot diplomaten en bespaarden ons de lange visum-rij. Zonder problemen de bagage en een taxi naar ons eerste hotel.

Het Navalai River Resort is een oase van luxe aan de Chao Praya rivier, die in een knap incentiveprogramma van bijvoorbeeld BINK niet zou misstaan. Aan deze opmerking zie je trouwens gelijk dat Nederland nog een beetje in ons hoofd hangt, maar dat zal de komende tijd vast verdwijnen. Net als wij schieten Ike en vooral Per nog een beetje heen en weer tussen rustig genietend en toch een beetje gestresst en vermoeid, maar het ziet er zeker goed uit. Morgen eerst maar eens een duik in het schitterend zwembad op het dak en dan de dag maar zien gebeuren. Zin in!

Deze eerste regels van dit reisverslag zijn waarschijnlijk niet bestemd voor grootouders en alle gefortuneerde forenzen tussen Dusseldorf en Frankfurt. Iedereen die zich aangesproken voelt doorgescrolld naar de romantische 2e alinea? OK.. het eerste stuk vliegen was niet leuk. Ike had direct na het opstijgen erg last van haar oren en stopte pas met krijsen toen we weer vaste grond onder de voeten hadden. Ze maakte bij sommige passagiers een beetje goed door vrolijk glimlachend (met de tranen nog in de ooghoeken) gedag te zwaaien. Mama en vooral papa moesten even bijkomen en de drogist op Frankfurt Airport heeft goede zaken gedaan. Fles met speen, extra speen en Earplanes. En snoepjes.

Per vond vliegtuigen op TV en in kleurboeken al helemaal geweldig, maar is nu echt fan for life. Taxien? Glimlach. Accelereren voor de start? Lach van oor tot oor. Los van de grond? Glimmende oogjes en opgewonden hupjes. Landen? YES! Hij kijkt nu al uit naar de tweede vucht. Logisch natuurlijk, want dan krijg je ook eten in het vliegtuig , hebben ze TV en gaan we onderweg slapen. Tenminste.. Zusterlief ligt nu heerlijk te slapen in de buggy.