Weet je waarom we het eigenlijk niet eens zo jammer vonden dat onze jaarwisseling relatief rustig voorbij is gegaan? Omdat we er nog een te goed hadden! 26 januari is namelijk het Vietnamese (en Chinese) jaar van de buffel begonnen. Het festijn heet hier Tet, is een soort combi van oudjaarsavond en kerstmis en duurt in totaal soms meer dan 2 weken. De voorbereidingen schijnen zo chaotisch te zijn als de laatste koopzondag voor Christmas Eve in New York, de eerste dagen van het nieuwe jaar zo rustig als een boerendorp op een regenachtige zondag. Omdat wij Vietnam sowieso rond Tet op de planning hadden staan, waren we wel benieuwd naar het verschil. En naar het Vietnamese 12-uur-moment natuurlijk.
De chaos van de voorbereidingen voor Tet (bovenop de chaos die Hanoi standaard schijnt te hebben) viel op zich wel mee. Omdat we ons er op ingesteld hadden. De temperatuurdaling van zo’n 15 graden ten opzichte van Vientiane, plus het feit dat de mensen hier een wat kleinere “eigen ruimte” hebben, vonden we eerlijk gezegd schokkender. Nadat we ingecheckt waren in het mooie Splendid Star Hotel (de upgrade naar een suite met 2 grote bedden, koelkast, TV, computer met Internet (Cars!) en koffiezetter bleek later erg goed van pas te komen) zijn we gelijk een rondje gaan doen. We hadden trouwens net zo goed in het Classic Street Hotel kunnen zitten omdat zij ondanks het feit dat ze mijn e-mail nooit beantwoord hebben wel een chauffeur naar het vliegveld hadden gestuurd. Beter twee dan geen, vooral rond Tet.
De voorbereidingen voor Tet bestaan voornamelijk uit het in huis halen van allerlei symbolische attributen. Denk kerstbomen en oliebollen, en dan same-same-but-different. In plaats van onze kerstbomen zien we veel perzikbloesemtakken en kumquatboompjes die heus wel op je brommer passen, maar ook rozen, gladiolen en zelfs gerberas. Een kleurrijk geheel, alleen jammer dat de zon niet schijnt. Verder “goudstukken” en “briefgeld” om te verbranden als zakgeld voor overleden voorouders, veel wierook, snoeptorens, ballonnen een heel veel rode banners met gele nieuwjaarswensen.
Naarmate de avond naderde, maakten de laatste shoppers langzaam plaats voor mannen in uniform, die compleet met armband en knuppel hun strategische plek innamen. Niet te veel of te intimiderend, maar we waren toch wel benieuwd wat de avond zou brengen. De posters met de vuurwerkwaarschuwing die we overal zagen hangen konden we niet lezen, de tientallen kokers met bommen die naast het Hoan Kiem Lake werden opgesteld snapten we wel. Hier gaan we knallen! Tijdens de pizzamaaltijd (je wordt minder kritisch als bijna alle restaurants sluiten wegens Tet) bereidden we Per en Ike vast voor. Na het eten vroeg naar bed, papa en mama kijken nog wat TV en in het donker gaan we allemaal naar het vuurwerk kijken. En da’s niet eng. Nee, echt niet.
Met Ike in de rugdrager die ook als buikdrager gebruikt kan worden en Per als een soort angstig aapje aan me vastgeklemd, gaan we om 23.30 met de stroom mee naar het meer. Er is weinig andere keus. Alles gaat uiterst gedisciplineerd die kant op. Nergens rotjochies met gillende keukenmeiden, geen openbare dronkenschap. En eerlijk gezegd hebben we niet eens het idee dat dat door het uiterlijk vertoon van de overheid komt, maar we kunnen ons natuurlijk makkelijk vergissen in de politiek van Vietnam. Over het vuurwerk kunnen we kort zijn: schitterend! Zelfs Per nam na 10 minuten de harde knallen voor lief en keek zijn ogen uit. We waren de enigen zonder camera of mobiele telefoon, maar gelukkig heeft iedereen hier makkelijk toegang tot Internet. Plus een fabelachtige muzieksmaak en een plek onder de bomen..
Het vervolg van Tet, de eerste dagen van het nieuwe jaar, speelt zich voornamelijk in huis af. Met de complete familie. Of ze nu in een hotel, restaurant of bij de spoorwegen werken, de hele familie is thuis. Wij hebben dus de unieke herinnering van lege straten in Hanoi. En we hebben een soort van gekampeerd in onze ruime kamer. Iemand stokbroodje met tonijn uit blik? Instant noodles? Zonder dollen, het is niet zo dat echt alles stil ligt, maar het scheelt niet zo veel. De dingen die echt op toeristen gericht zijn, gaan in de loop van nieuwjaarsdag weer spaarzaam open, maar dan betaal je ook gelijk toeristenprijzen. Op het station bleek overigens dat dat over een paar dagen wel weer anders is. Doordat iedereen weer huiswaarts gaat, horen we wederom “full” van de spoorwegen. Een busticket naar Hue konden we wel nog boeken. Maar eerst gaan we nog even in Halong Bay kijken. Happy New Year!
De enthousiaste verhalen, zelfs recent nog als reactie op dit weblog, zijn terecht: Hoi An is erg fijn. Misschien moeten we maar eens solliciteren bij Unesco, want weer komt een plek ook op ons favorietenlijstje voor. Hoi An is een stadje aan de rivier dat in de oorlog redelijk gespaard is gebleven. Heel autheniek dus. Mooie oude houten huisjes, groene palmbomen en de onvermijdelijke rode Vietnamese vlaggen. Zelfs de jaarlijkse overstromingen hebben een artistieke bijdrage geleverd; de zonnig geelgestucte muren hebben een prachtige verweerde look gekregen. Daarnaast hebben ze het hier culinair ook goed begrepen.
