Ban Pako.. Wij hebben even anderhalve dag uit gestaan. Hoewel het negatief klinkt, kun je de bungalows van Ban Pako het beste omschrijven met een lijstje van dingen die er NIET waren. Geen warm water, geen airco, geen plastic, geen glas in de ramen en geen stroom. Heerlijk. De perfecte plek om te genieten van het schitterend uitzicht, het heerlijke eten in het restaurant en de herbal sauna in de jungle. Back to nature was geen woord teveel gezegd. Deze specifieke plek blijkt uit opgravingen al meer dan 2000 jaar bewoond te worden en wij snappen wel waarom. En omdat we uit het gastenboek het vermoeden kregen dat het voortbestaan van de eco-lodge een beetje spannend is wegens teruglopende boekingen, vragen we je met klem even langs te gaan als je in de buurt bent. Rust je lekker van uit.

De terugreis naar Vientiane besloten we met het openbaar vervoer te doen. Dan zie je meer.. Beschreef ik in de vorige post een leuke bus in Zuid Amerika, z’n broer rijdt in Laos. Met de deur en ramen open. Over rode zangwegen. Vooral Per doet iedere dag moeite om zo veel mogelijk zand mee naar bed te nemen, maar zo vies zijn we echt nog niet geweest. Excuses aan het guesthouse in Vientiane; we hebben ons echt eerst gewassen voor we ons met jullie ooit witte handdoeken hebben afgedroogd.

De laatste dagen in Laos hebben we het goede voornemen gemaakt hier nog eens terug te komen. Hoewel we met ruim drie weken in dit mooie land natuurlijk niets te klagen hebben, weten we zeker dat er nog veel meer te zien is. De Mekong-eilanden in het Zuiden, Pakse, het Noordoosten. De Lao zijn (nog) vriendelijk en relaxed en hebben ons hart gestolen. En dat vroeg natuurlijk om een mooie afsluiter: de zonsondergang aan de Mekong. De beste spot is de Sala Sunset Khounta. Verwacht geen obers in uniform en ellenlange cocktailkaarten, dit is een kruising tussen een piratenschip en het huis van Pipi Langkous. Waar ze bier, water of Pepsi hebben. 2 kleurrijke Spaanse medebezoekers vol tattoo’s maakten de middag helemaal af, met hun ongevraagde tango’s en jazz uit de speakertjes die ze hadden meegenomen. Meezingen mag. Michael Franti heeft gelijk; “All the freaky people make the beauty of the world”. En Laos zelf..

Hoog tijd voor weer wat berichten over datgene wat onze reis extra bijzonder maakt: we zijn onderweg met twee kinderen van 1 en 3 (en een half). Het maakt ons avontuur een stuk mooier, maar soms ook een flink stuk vermoeiender. We zitten immers 24 uur per dag bij elkaar en balen natuurlijk ook wel eens van die allerliefste schatjes van ons. Net zoals in Nederland het geval zou zijn..

Een van de belangrijkste dingen voor het reizen met kinderen is wat ons betreft je mindset. Zuid Oost Azie is met z’n buddhisme een passende plaats van handeling. Zonder erg zweverig te willen klinken, is accepteren dat dingen komen en gaan erg belangrijk. Vooral op rotmomenten is het zaak je niet druk te maken over alle mogelijke gevolgen die in je hoofd rondspoken. Dat Per nu loopt te bokken, betekent niet dat hij dat straks als we de bus in gaan nog steeds doet. Dat Ike zich krijsend ter aarde stort omdat ze de soep niet met haar handen mag eten, betekent niet dat alle andere gasten weg zullen gaan. Wat nu is, is nu. Gedachtes van andere mensen invullen is sowieso niet zo’n goed idee. Dan durf je geen bus of restaurant meer in ;-)

Een tweede belangrijk verschil is het tempo van reizen. Vooral als je zonder kids al flink en intensief gereisd hebt en je het verplaatsen als attractie op zich ziet. (20 uur in een doorgezakte stoel van een trilbus met open ramen over zandwegen van Mexico naar Guatemala was heeeerlijk…) Op de meeste plaatsen zijn we vaak 1 of 2 dagen langer dan de reisgidsen aangeven. Soms doen we een dagje niets anders dan uitrusten, kleuren, met autootjes spelen, lekker eten en een wasje. Dat laatste betekent overigens een zak met vieze kleding wegbrengen en de volgende dag schoon weer ophalen. En de plaatselijke bevolking nog steunen ook! Als we een activiteit ondernemen, besteden we daar ook meer tijd aan dan de meesten. Iedere mier wordt bekeken en je kunt natuurlijk altijd proberen nog een keer een ijsje te scoren. Korte beentjes gaan nu eenmaal langzamer.

Dat lagere tempo is voor ons een erg mooie toevoeging aan de reis. We hebben oog voor dingen uit het dagelijks leven die we anders niet zouden zien. En als je ergens wat langer zit, wordt je ook meer een onderdeel van het geheel. Beter contact met mensen, die ons sowieso herkennen en herinneren. Sterker nog; bijna iedereen weet inmmiddels dat het jongetje 3,5 jaar is en het meisje 1 jaar. Vooral Thai zijn redelijk opdringering als ze Per en Ike willen aanraken en wij hebben zelf waarschijnlijk minder foto’s van onze kinderen dan zij.

Hmmm.. wat begon met het voornemen een lijstje met praktische tips and tricks voor reizen met kinderen op te lepelen, is al weer uitgegroeid tot een flink verhaal. Die tips doen we later dus maar even. De mooie foto’s bij dit bericht hebben we de afgelopen week overigens wel zelf gemaakt ;-) Wij verlaten zo Vientiane voor een paar nachten in Ban Pako, een ecolodge op zo’n 50 kilometer. Belooft weer een back-to-nature avontuur te worden, we houden jullie op de hoogte.