“OK… als we zelf op vakantie gaan weten we wel wat we gaan doen. Max 3 weken, geen kids mee. Dan ben je flexibel en heb je een deadline, dus jaag je er zo de halve Lonely Planet doorheen. Maar wat doen jullie eigenlijk zoal?”

Een korte omschrijving van onze afgelopen paar dagen in Laos. Eerlijk is eerlijk: omdat we veel en erg leuke dingen hebben gedaan.

Vanuit Luang Prabang zijn we op 5 januari met een jumbo (pick-up truck met bankjes en dak, heeft niets met KLM te maken) naar de grotten van Pak Ou geweest. Zo’n 45 minuten rijden over de belangrijkste snelweg van Laos. Deze plaatselijke A2 is een tweebaansweg waar ook voetgangers, fietsers en karren welkom zijn. Vervolgens nog 45 minuten over een zandweg die de schokbrekers van jumbo zwaar op de proef stelden. De tocht was mooi, de bestemming nog mooier. In 2 grotten in een inmense rotswand langs de Mekong zijn de afgelopen eeuwen honderden Buddhabeeldjes opgesteld. En het lekkere van Laos is dat dat niet gecombineerd wordt met de bekende drukte en toeristenfuik. Heerlijk rustig rondlopen scheelt echt in de beleving.

De chauffeur van onze jumbo had een mooie glimach, reed goed en beschikte over commercieel inzicht. De volgende dag bracht hij ons dus naar de Tat Sae watervallen. Ten opzichte van Pak Ou aan de andere kant van Luang Prabang, dus een nieuw stuk hoofdweg. Met nog meer indrukken van het dagelijks leven in Laos. Je ziet duidelijk de lagere levensstandaard dan bijvoorbeeld Thailand, maar tegelijkertijd een hartelijkheid, nieuwsgierigheid en lol die er in Thailand op sommige plekken al een beetje vanaf is. De watervallen waren mooi, al verraadden de drooggevallen poelen en rotsen dat het in het regenseizoen nog mooier kan. Moeder en zoon waagden de sprong in het koude water en het “junglepad” vond Per natuurlijk schitterend.

7 Januari (1 maand weg!) zijn we met de boot van Luang Prabang naar Nong Kiau gegaan. Over de weg zo’n 130 kilometer, met de slowboat een uur of 7. En dat kunnen we je ten zeerste aanraden. We hadden geluk met de indeling van de boten (op de andere zaten 8 toeristen, bij ons slechts 2 extra). De tocht over een gedeelte Mekong en de Nam Ou is schitterend. Stel je een heel mooi stuk van de Verdon voor en voeg wat palmbomen, extra bergen en een brede rivier met snelle stukken, stromingen, vissers en rivierwier- en goudzoekers toe. En dat dan 7 uur lang. Qua temperatuur en licht maak je ook van alles mee. Bij het begin komen de fleeces en windstoppers erg goed van pas, midden op de dag merk je pas bij het aanleggen hoe warm het eigenlijk is in je t-shirt en tegen het einde van de middag is het licht zo mooi.. Jammer dat beide batterijen van de knaller van Canon leeg waren ;-)

Morgen meer over de trek waar we net van terug gekomen zijn..

Sneller dan verwacht zijn we aangekomen in Chiang Mai. De eerste indruk van Hua Hin was niet verpletterend (of juist wel..) en hoewel we toch een paar erg leuke dagen hebben gehad, hebben we ons direct verdiept in het spoorboekje. En dat bleken meer mensen gedaan te hebben. Alleen dan waarschijnlijk al thuis met een kopje warme chocolademelk, want alle treinstoelen naar Chiang Mai waren de komende 3 dagen fully booked. Plan B was een combinatie van de Thaise Michael Schumacher die ons in z’n Volvo naar Bangkok knalde en de Easyjet-kloon AirAsia. Voor minder dan 170 euro met het hele gezin binnen een uur van Bangkok naar Chiang Mai.

In Chiang Mai is het wat koeler dan in het Zuiden, maar de fleeces zitten nog diep in de rugzak. Zullen we ze verpatsen aan de plaatselijke bevolking, die na zonsondergang naar de sjaals en mutsen grijpen? Nog maar even niet. Gezien de verwachte drukte rond de kerst (daar gaan we weer met onze voorinformatie), hadden we in Nederland al een aantal overnachtingen geboekt in Awana House. Het was even wennen, want het traliewerk voor de balkons van de overigens mooie ruime kamers gaf ons niet zo’n vrij gevoel. Waarschijnlijk zijn we gewend geraakt aan ruimte om ons heen én aan leuke terrasjes bij ons verblijf voor als de kids slapen. Maar we zitten wel erg centraal en er is genoeg vermaak. Als we het slaapritme van Per en Ike een beetje veranderen, komt het vast goed.

Nog even over Hua Hin: de rust in het stadje heeft er wel voor gezorgd dat we schitterende foto’s hebben kunnen maken. Bovendien bleek op monkey-mountain Khao Takiab andermaal dat Elvis leeft. In Thailand. Met Bart zag ik hem eerder in Bangkok, nu was het teken nog duidelijker. Nog een paar tips: The Moon Terrace heeft het begrepen als het om sfeervol visrestaurant gaat. Wij hadden flashbacks naar Bali. En ons 2e onderkomen, FuLay Guesthouse, is zeker een aanrader. Met dank aan Pauline en Dennis, die met zoons Daan en Sem dezelfde trip vanaf Koh Tao deden (wel ziek) en direct in Fulay belandden. Per vond het trouwens heerlijk om even een spelletje te doen met kids die Nederlands praatten.

Na 6 dagen heerlijk ontspannen op Koh Kao, zijn volledig onwetend naar Hua Hin gereist. Een voorspoedige reis van ongeveer 8 uur, die vooral op de boot naar Chumporn een beetje spannend was. Blijft het ontbijt binnen? Papa heeft in het verleden nog wel eens de vissen gevoerd op de Friese meren, maar Renate en Per bleken ook flink last te kunnen hebben. Ike sliep als een roosje.

Omdat de waarschuwingen over high-season en dus fully booked voor heel Thailand overal klinken, hadden we voor Hua Hin voor de zekerheid een hotelkamer via Internet geboekt. Hua Hin zou een soort Benidorm van Thailand zijn, dus in de buurt van de hotels zal zeker wel wat te doen zijn. Dachten wij. Baan Nilawan had een wat andere doelgroep. Thaise zakenreizigers die van simpel, doeltreffend, witte tegeltjes-minimalisme in een suburb houden. Omdat de receptionist zo schattig was (en we in het begin van de avond werden gedropt) hebben we 1 nacht gedaan. Daarna naar downtown Hua Hin.

In de praktijk blijkt vaak dat je niet alle verhalen moet geloven. Hua Hin is absoluut niet fully booked. We kunnen kiezen uit 200 restaurants, 400 kroegen met de meest dubieuze bijbedoelingen en als ik alle aanbiedingen van kleermakers had aangenomen, had ik ook gelijk een kledingkast bij de plaatselijke Ikea aan kunnen schaffen (om de hoek bij Baan Nilawan). Het personeel van alle (lege) etablissementen zijn een soort van apatisch. Beetje bitter zelfs. En eigenlijk is het best fijn dat je rustig kunt rondlopen op het kermisterrein, maar aan de andere kant wordt het vermoeden dat Hua Hin Thais is voor “vergane glorie” steeds sterker.

Uit de praktijk blijkt ook dat verhalen een grond van waarheid hebben. Op Lonely Planet’s Thorn Tree staan wat spookverhalen over Hua Hin. Dat het de Centerparcs van Thailand zou zijn. Dat het een dorp is voor veelal mannelijke Duitse toeristen die niet voor de zon komen. Dat het enige stuk strand dat een beetje fatsoenlijk is, binnen de hekken van de dikke resorts ligt. En dat vroeger alles beter was. Nou is dat laatste wat ons betreft een soort van standaardregel voor de honderdduizenden pionierende lezers van ’s werelds meest verkochte reisgids, maar wat betreft de rest van de opmerkingen… Laten we het zo zeggen: wat ons betreft zou Hua Hin ook “grote bejaarden” kunnen betekenen.

Nadat we in Bangakok even geacclimatiseerd zijn, is het tijd voor het eerste belangrijke onderdeel van de trip: lekker op vakantie. We gaan namelijk eerst even op vakantie en daarna gaan we reizen. Minor detail misschien, maar wel een ultieme smoes voor totale ontspanning. En wat hoort er bij een vakantie in Thailand? Inderdaad; zon, zee en strand! De nachtelijke trip met taxi, bus, boot en pick-up is prima verlopen. Kids hebben heerijk geslapen en mama had het in ieder geval niet koud. Ze fungeerde namelijk als bed in alle vervoersmiddelen. Per heeft in de bus ook gelijk z’n eerste film voor 16 jaar en ouder gezien, maar was niet echt onder de indruk. Toen de hoofdpersoon de halve natie had uitgeroeid, vond hij die meneer niet zo lief. Obama is alvast gewaarschuwd.

Bij aankomst was Koh Tao lekker rustig. De full moon party op buureiland Koh Pha-Ngan droeg daar zeker aan bij, want als de backpackers al terug waren, lagen ze te slapen. Ons “huis” in Koh Tao Tropicana Resort is een lekker plekje met goed restaurant. En een goede fotograaf en tekstschrijver voor de website, want het mooie strand van de site blijkt in werkelijkheid bij hoog water een postzegel en bij laag water een A4-tje. Gelukkig zijn de kids ook niet zo groot. Wel is Renate momenteel met Per ons volgende verblijf op het eiland aan het uitzoeken. Kan papa ook languit op het strand liggen..

PS: Er zijn foto’s geplaatst bij eerdere berichten. Genomen met de knaller van Canon, maar ook met het compactcameraatje waar Per al zo’n 300 foto’s mee heeft gemaakt.

We zijn aangekomen in Bangkok. Na een fijne vlucht die in niets deed denken aan het eerste stukje landden we op het vliegveld met de hoogste naamsbekendheid van de laatste weken. Waar tot een aantal dagen geleden duizenden Thai in gele T-shirts hun punt wilden maken, kregen wij nu een soort VIP-treatment. Onze blonde kids bevorderden ons gelijk tot diplomaten en bespaarden ons de lange visum-rij. Zonder problemen de bagage en een taxi naar ons eerste hotel.

Het Navalai River Resort is een oase van luxe aan de Chao Praya rivier, die in een knap incentiveprogramma van bijvoorbeeld BINK niet zou misstaan. Aan deze opmerking zie je trouwens gelijk dat Nederland nog een beetje in ons hoofd hangt, maar dat zal de komende tijd vast verdwijnen. Net als wij schieten Ike en vooral Per nog een beetje heen en weer tussen rustig genietend en toch een beetje gestresst en vermoeid, maar het ziet er zeker goed uit. Morgen eerst maar eens een duik in het schitterend zwembad op het dak en dan de dag maar zien gebeuren. Zin in!