Voor deze ene keer verlaten we even de chronologische volgorde van het verhaal. Eigenlijk is Saigon aan de beurt voor een scherpe analyse, maar eerst hebben we heet nieuws uit Bangkok. Letterlijk heet: want Ike kreeg zo’n 24 uur voor onze vlucht van Saigon naar Bangkok koorts. Die niet zakte. En omdat er in dit deel van de wereld toch wat andere gezondheidsrisico’s bestaan dan in ons (ver)koude(n) kikkerlandje, wilden we haar graag zo snel mogelijk laten controleren. Maar dan wel het liefste in Bangkok. Omdat we daar sowieso binnen zeer korte tijd naar toe zouden vliegen en omdat de ziekenhuizen daar heel goed aangeschreven staan. En mocht er inderdaad iets ernstigs aan de hand zijn, dan zijn we gelijk op de plek waarvandaan we terugvliegen naar huis.

(more…)

Direct na onze transfer terug vanuit Ha Long Bay zijn we doorgereisd naar Hue. Da’s een pittige trip waar je heel lekker van gaat ruiken. Omdat de treinen wegens Tet volgeboekt waren, namen we de “sleeper”, een bus met bedden. Dat is een rijdende slaapzaal met stapelbedden en 1 chauffeur die de hele nacht doorrijdt. Waarschijnlijk wordt je redelijk opgefokt van zo’n opgedrongen insomina, want hij reed als een idioot. Vrijwel voortdurend op topsnelheid en de hand op de toeter. We konden onze snurkende buurman bijna niet horen.

(more…)

Soms heb je er tijdens een reis ook een “moetje” tussen zitten. Een plek of attractie die je niet mag missen, maar waar je van weet dat je vol de fuik in loopt. T-shirtje kopen? Blikje cola, duurder dan thuis? De Eiffeltoren is er zo een. Of de Forbidden City in Beijing. Aan dat rijtje mag u Halong Bay rustig toevoegen. Schitterend, maar een beetje jammer van al die aandacht.

(more…)

Ban Pako.. Wij hebben even anderhalve dag uit gestaan. Hoewel het negatief klinkt, kun je de bungalows van Ban Pako het beste omschrijven met een lijstje van dingen die er NIET waren. Geen warm water, geen airco, geen plastic, geen glas in de ramen en geen stroom. Heerlijk. De perfecte plek om te genieten van het schitterend uitzicht, het heerlijke eten in het restaurant en de herbal sauna in de jungle. Back to nature was geen woord teveel gezegd. Deze specifieke plek blijkt uit opgravingen al meer dan 2000 jaar bewoond te worden en wij snappen wel waarom. En omdat we uit het gastenboek het vermoeden kregen dat het voortbestaan van de eco-lodge een beetje spannend is wegens teruglopende boekingen, vragen we je met klem even langs te gaan als je in de buurt bent. Rust je lekker van uit.

De terugreis naar Vientiane besloten we met het openbaar vervoer te doen. Dan zie je meer.. Beschreef ik in de vorige post een leuke bus in Zuid Amerika, z’n broer rijdt in Laos. Met de deur en ramen open. Over rode zangwegen. Vooral Per doet iedere dag moeite om zo veel mogelijk zand mee naar bed te nemen, maar zo vies zijn we echt nog niet geweest. Excuses aan het guesthouse in Vientiane; we hebben ons echt eerst gewassen voor we ons met jullie ooit witte handdoeken hebben afgedroogd.

De laatste dagen in Laos hebben we het goede voornemen gemaakt hier nog eens terug te komen. Hoewel we met ruim drie weken in dit mooie land natuurlijk niets te klagen hebben, weten we zeker dat er nog veel meer te zien is. De Mekong-eilanden in het Zuiden, Pakse, het Noordoosten. De Lao zijn (nog) vriendelijk en relaxed en hebben ons hart gestolen. En dat vroeg natuurlijk om een mooie afsluiter: de zonsondergang aan de Mekong. De beste spot is de Sala Sunset Khounta. Verwacht geen obers in uniform en ellenlange cocktailkaarten, dit is een kruising tussen een piratenschip en het huis van Pipi Langkous. Waar ze bier, water of Pepsi hebben. 2 kleurrijke Spaanse medebezoekers vol tattoo’s maakten de middag helemaal af, met hun ongevraagde tango’s en jazz uit de speakertjes die ze hadden meegenomen. Meezingen mag. Michael Franti heeft gelijk; “All the freaky people make the beauty of the world”. En Laos zelf..

Na ons avontuur in Nong Kiao zijn we via onze favoriete stad van Laos, Luang Prabang, doorgestoken naar Vang Vieng. Hoewel de waarschuwingen duidelijk waren, namen wij ze met een korreltje zout. Dat wagenziek zou toch wel meevallen? Terwijl wij ons gedurende 5 uur slingerweg aan het concentreren waren op andere dingen dan onze maag, klapte Ike het er na 3,5 uur gewoon onaangekondigd uit. Renate zat volledig onder, maar noemde het tegen de chauffeur een “small problem”. We zijn duidelijk een team geworden: Per bleef rustig in de minivan, Renate maakte zich in de berm schoon en trok het T-shirt aan dat ik inmiddels uitgetrokken had. 5 minuten daarna waren we weer ‘en route’ en lag Ike rustig te slapen. Maar die waarschuwingen over wagenziekte kloppen dus..

Vang Vieng is andere koek dan Luang Prabang. David schreef na ons afscheid over party-island Koh Samui op een manier die we langzaam beginnen te begrijpen. Geluidsnormen, en eigenlijk ook een hoop andere normen, zijn in Vang Vieng soms moeilijk te vinden. Gelukkkig is het Thavisouk Resort een heerlijk (en betaalbaar) plekje net buiten het centrum. Iets minder backpackers is hier een voordeel. Wat die dan zoal doen? Drinken vooral.. Zet de sluizen van de Oudegracht maar open, want tubing is the next big thing (met toepasselijke link, ik kon het niet laten). Zittend in een binnenband van een tractor laat je je de rivier af glijden, terwijl de alcohol rijkelijk vloeit. We hebben zelf nog niet in een band gezeten, maar wel de gevolgen gezien. Sommige Engelse dames in bikini blijken ’s avonds niet meer recht door het dorp te kunnen lopen..

Andere highlights van Vang Vieng zijn de vele grotten in de omgeving. Gisteren hebben we op de fiets een poging gedaan om Tham Phu Kham te bezoeken. Tienduizenden kips armer en 2 same-same-but-different grotten rijker, hadden we de bewuste cave nog steeds niet gezien. Ik moest eerlijk gezegd even schakelen, omdat gisteren ook een enigszins doelloze dag was, maar uiteindelijk maakte het vinden van de grot veel goed. Jammer dat de klim van 200 meter en de tocht in de grot iets te heftig was voor de kids, maar Per heeft wel heerlijk gezwommen in de Blue Lagoon aan de voet van de klim. En Ike? Die is eigenlijk altijd heel tevreden. De terugtocht was erg fotogeniek. De camera had ik sowieso paraat om alle borden over de verschillende grotten te fotograferen. De volledige serie ziet u na onze terugkomst!

Vandaag alcoholvrij (?) tubing en dan naar Vientiane. We houden jullie op de hoogte..

Update: Het bovenstaande heeft misschien een wat laatdunkende toon over backpackers, drinken en tubing, maar da’s niet terecht. We hebben het inmiddels beleefd en het is echt heel grappig. Ouwemanne en Nieuwe Vrienden verenigt u: dit is vermaak van de bovenste plank. Compleet met mojito’s drinken voor arme kinderen, metershoge glijbanen, swings en trapezes langs de rivier en 100 barren op de eerste 500 meter. Wij waren waarschijnlijk de enigen die het (koud!) helemaal tot het dorp terug gered hebben. Met achterlating van een paar slippers maat 45. Per vond dat laatste eigenlijk het grappigst..