Nog net op tijd voor het kerstontbijt van de Nederlandse 2e kerstdag: we wensen jullie allemaal een hele fijne kerst en denken veel aan jullie allemaal! Dikke kus uit Chiang Mai van Renate, Luuk, David, Kirstin, Per en Ike.

Chiang Mai is leuk! Hoewel het niet gelijk zichtbaar is aan bijvoorbeeld hoge wolkenkrabbers, wonen er zo’n 3 miljoen mensen en toch is de sfeer relaxt. Dat het na Bangkok de 2e stad van Thailand is, merk je op de een of andere manier ook aan de mensen. Hoewel absoluut geen belediging voor andere plekken, komt de stad wat intelligenter over. Veel mensen spreken goed Engels en kunst, healthfood en eco-tourisme zijn heel gewoon en vaak stijlvol uitgevoerd. Daar doorheen loopt de invloed van de hilltribes, met specifieke kleding en andere gelaatstrekken. Een mooie mix.

Gisteren zijn we naar het Elephant Conservation Center in Lampang geweest. Was ook een mooie mix, van ultiem vermaak voor de kids en leerzaam voor ons. In het Center staat in tegenstelling tot wat ze op andere olifantenplekken schijnen te doen, de olifant centraal. In de olifanten-show laten de mahouts (trainer/berijders) de oliftanten niet voetballen of andere circuskunstjes doen, maar laten ze zien hoe de olifanten werden gebruikt om hout te vervoeren etc. De tour die wij geboekt hadden, beperkte zich ook niet alleen tot de showelementen (rijden op olifanten, olifanten in bad) maar toonde ook het fabriekje waar de uitwerpselen van de olifanten werden verwerkt tot biogas, compost en papier. We namen ook een kijkje in het trainingscentrum voor mens en olifant, de begraafplaats en het ziekenhuis. Per heeft daar een hoop lol gehad met olifantje AI en haar moeder. AI staat trouwens voor Artificial Insemination. Het olifantje is nameljk de eerste kunstmatig verwerkte olifantenbaby in Thailand.

Gisteren zijn na een lange reis ook David en Kirstin aangekomen. Natuurlijk gelijk genieten van de Singha, thaifood en, vooral door Per, van het Nederlands praten. Dat het kerstavond was drong eigenlijk pas tot ons door toen Renate haar hoofd stootte tegen een brandschoon gewassen raam bij het terras. De Thaise ober met kerstmuts keek lachend om en riep “Merry Christmas!”

Sneller dan verwacht zijn we aangekomen in Chiang Mai. De eerste indruk van Hua Hin was niet verpletterend (of juist wel..) en hoewel we toch een paar erg leuke dagen hebben gehad, hebben we ons direct verdiept in het spoorboekje. En dat bleken meer mensen gedaan te hebben. Alleen dan waarschijnlijk al thuis met een kopje warme chocolademelk, want alle treinstoelen naar Chiang Mai waren de komende 3 dagen fully booked. Plan B was een combinatie van de Thaise Michael Schumacher die ons in z’n Volvo naar Bangkok knalde en de Easyjet-kloon AirAsia. Voor minder dan 170 euro met het hele gezin binnen een uur van Bangkok naar Chiang Mai.

In Chiang Mai is het wat koeler dan in het Zuiden, maar de fleeces zitten nog diep in de rugzak. Zullen we ze verpatsen aan de plaatselijke bevolking, die na zonsondergang naar de sjaals en mutsen grijpen? Nog maar even niet. Gezien de verwachte drukte rond de kerst (daar gaan we weer met onze voorinformatie), hadden we in Nederland al een aantal overnachtingen geboekt in Awana House. Het was even wennen, want het traliewerk voor de balkons van de overigens mooie ruime kamers gaf ons niet zo’n vrij gevoel. Waarschijnlijk zijn we gewend geraakt aan ruimte om ons heen én aan leuke terrasjes bij ons verblijf voor als de kids slapen. Maar we zitten wel erg centraal en er is genoeg vermaak. Als we het slaapritme van Per en Ike een beetje veranderen, komt het vast goed.

Nog even over Hua Hin: de rust in het stadje heeft er wel voor gezorgd dat we schitterende foto’s hebben kunnen maken. Bovendien bleek op monkey-mountain Khao Takiab andermaal dat Elvis leeft. In Thailand. Met Bart zag ik hem eerder in Bangkok, nu was het teken nog duidelijker. Nog een paar tips: The Moon Terrace heeft het begrepen als het om sfeervol visrestaurant gaat. Wij hadden flashbacks naar Bali. En ons 2e onderkomen, FuLay Guesthouse, is zeker een aanrader. Met dank aan Pauline en Dennis, die met zoons Daan en Sem dezelfde trip vanaf Koh Tao deden (wel ziek) en direct in Fulay belandden. Per vond het trouwens heerlijk om even een spelletje te doen met kids die Nederlands praatten.

Na 6 dagen heerlijk ontspannen op Koh Kao, zijn volledig onwetend naar Hua Hin gereist. Een voorspoedige reis van ongeveer 8 uur, die vooral op de boot naar Chumporn een beetje spannend was. Blijft het ontbijt binnen? Papa heeft in het verleden nog wel eens de vissen gevoerd op de Friese meren, maar Renate en Per bleken ook flink last te kunnen hebben. Ike sliep als een roosje.

Omdat de waarschuwingen over high-season en dus fully booked voor heel Thailand overal klinken, hadden we voor Hua Hin voor de zekerheid een hotelkamer via Internet geboekt. Hua Hin zou een soort Benidorm van Thailand zijn, dus in de buurt van de hotels zal zeker wel wat te doen zijn. Dachten wij. Baan Nilawan had een wat andere doelgroep. Thaise zakenreizigers die van simpel, doeltreffend, witte tegeltjes-minimalisme in een suburb houden. Omdat de receptionist zo schattig was (en we in het begin van de avond werden gedropt) hebben we 1 nacht gedaan. Daarna naar downtown Hua Hin.

In de praktijk blijkt vaak dat je niet alle verhalen moet geloven. Hua Hin is absoluut niet fully booked. We kunnen kiezen uit 200 restaurants, 400 kroegen met de meest dubieuze bijbedoelingen en als ik alle aanbiedingen van kleermakers had aangenomen, had ik ook gelijk een kledingkast bij de plaatselijke Ikea aan kunnen schaffen (om de hoek bij Baan Nilawan). Het personeel van alle (lege) etablissementen zijn een soort van apatisch. Beetje bitter zelfs. En eigenlijk is het best fijn dat je rustig kunt rondlopen op het kermisterrein, maar aan de andere kant wordt het vermoeden dat Hua Hin Thais is voor “vergane glorie” steeds sterker.

Uit de praktijk blijkt ook dat verhalen een grond van waarheid hebben. Op Lonely Planet’s Thorn Tree staan wat spookverhalen over Hua Hin. Dat het de Centerparcs van Thailand zou zijn. Dat het een dorp is voor veelal mannelijke Duitse toeristen die niet voor de zon komen. Dat het enige stuk strand dat een beetje fatsoenlijk is, binnen de hekken van de dikke resorts ligt. En dat vroeger alles beter was. Nou is dat laatste wat ons betreft een soort van standaardregel voor de honderdduizenden pionierende lezers van ’s werelds meest verkochte reisgids, maar wat betreft de rest van de opmerkingen… Laten we het zo zeggen: wat ons betreft zou Hua Hin ook “grote bejaarden” kunnen betekenen.

Toch duurt dat altijd iets langer dan verwacht.. Wennen aan het ritme. Niet dat het tijdsverschil zo´n enorme impact had, het is denk ik meer de reis en de veranderde omgeving. En het feit dat we 24/7 bij elkaar zijn. Maar nu we hier een week zijn, zitten we in het Thaise ritme. Kids slapen heerlijk en worden misschien wat vroeg wakker, maar da’s een goede reden om te ontbijten als het nog een beetje fris is. En rustig. Daarna is Ike alweer aan een slaapje toe en gaat een van ons met Per iets doen. Geen ellenlange hikes of boottochten, maar simpelweg even naar de supermarkt om appelsap te kopen. Of zoiets banaals. Door te reizen met kinderen is je tempo dan wel een stuk lager, maar aan de andere kant heb je zo ook meer tijd om de omgeving echt in je op te nemen. En aanspraak heb je sowieso wel. Met wisselende reacties van Per als gevolg, maar af en toe komt er al een “Kop Kun Krab” of “What’s your name” uit.

Dan lekker lunchen (ik begin vaak alvast maar aan de noodles of Thaise salades. We zijn er nu toch..) en vervolgens gaan ze allebei even slapen. Papa en mama lekker lezen of een snorkeltje wagen. Of even inloggen, want wat betreft de internetconnectie hebben ze bij de Koh Tao Cabana een opvallend beleid. In de bungalow geen bereik, liggend in een strandstoel des te meer. Misschien eens iets om het met je baas over te hebben ;-) Het einde van de middag is absoluut het leukste gedeelte van de dag. Door het lage water kunnen de kids lekker in zee spelen, de zon brandt minder en iedereen om ons heen is lekker aan het ontspannen. Toerist met gitaar doet Jack Johnson na, andere toerist met lelijke tatoeages jongleert wat.

We blijven in ieder geval nog 2 nachten op Koh Tao en daarna laten we het strand waarschijnlijk nog niet in de steek. Het plan is nu om nog 4 nachten Hua Hin te doen en dan door naar het hoge Noorden voor de kerst. Als ik sneeuw zie maak ik een foto..