De behoefte aan een rustig strandje voor de afsluiter ontstond natuurlijk al in Mui Ne, maar was na 4 dagen Bangkok nog wat groter geworden. Daarnaast zat Renate te springen om culinaire hoogstandjes die niet uit de gaarkeuken kwamen. Al moet ze eerlijk bekennen dat een Thaise ziekenhuiskeuken nog steeds een stuk beter is dan de heerlijkheden van het Diac in een willekeurige Nederlandse stad. Al vanuit Mui Ne zijn we in mailcontact gekomen met Julian, de eigenaar van Funky Hut Resort (inmiddels omgedoopt tot Amber Sands Beach Resort). Niet alleen de naam pakte direct onze aandacht, maar ook het feit dat het aan de rustige Oostkant van Koh Chang ligt en de lovende kritieken op Tripadvisor

(more…)

Voor deze ene keer verlaten we even de chronologische volgorde van het verhaal. Eigenlijk is Saigon aan de beurt voor een scherpe analyse, maar eerst hebben we heet nieuws uit Bangkok. Letterlijk heet: want Ike kreeg zo’n 24 uur voor onze vlucht van Saigon naar Bangkok koorts. Die niet zakte. En omdat er in dit deel van de wereld toch wat andere gezondheidsrisico’s bestaan dan in ons (ver)koude(n) kikkerlandje, wilden we haar graag zo snel mogelijk laten controleren. Maar dan wel het liefste in Bangkok. Omdat we daar sowieso binnen zeer korte tijd naar toe zouden vliegen en omdat de ziekenhuizen daar heel goed aangeschreven staan. En mocht er inderdaad iets ernstigs aan de hand zijn, dan zijn we gelijk op de plek waarvandaan we terugvliegen naar huis.

(more…)

Hoewel we er op 2 januari al weer vertrokken zijn, toch nog even de recensie van Mae Hong Son. Dit stukje van de reis van flink voorbereid. Samen met Kirstin en David hebben we al in oktober rondom de laptop bekeken wat de mogelijkheden waren en hoe laat het vliegtuig vanuit Chiang Mai vertrok. Dat laatste overigens mede op aanraden van mijn vader. Het verschil tussen 8 uur hobbelen in de bergen of een vlucht van 35 minuten rond is duidelijk. En daar komt bij dat de vlucht een attractie op zich is. Toen het propellorvliegtuig de laatste bocht tussen de bergen maakte om recht op Mae Hong Son airport aan te vliegen, kwam de term Six Flags spontaan in me op. Maar dan met weergaloos uitzicht. De rust en kneuterigheid (1 bagageband, steward en toeristen staan op de landingsbaan voor foto met het vliegtuig op de achtergrond) van Mae Hong Son Airport was een warm welkom.

Over fijn welkom gesproken: het Fern Resort was een warme deken. Na de beperkte ruimte en het koude zwembad (volgens ons alleen voor de foto’s) van Awana, werd ons huis nu een mooie houten bungalow met veranda en uitzicht op het zwembad. We hebben hier samen met de honden en puppies een wedstrijdje ontspannen gedaan en volgens mij hebben wij gewonnen. De honden waren namelijk druk met Per. Wij deden op tijd een cocktail of biertje, pannenkoekje als lunch en de Thaise versie van gourmetten in de vorm van een BBQ op tafel. En da’s dan nog steeds anders dan je denkt, maar wel erg lekker.

Ook met de honden: jungletrek met de viervoeters als gids. Waarschijnlijk was het voor de mensen van het resort een handige manier om de toeristen de honden te laten uitlaten, maar wij waanden ons (toen we het asfalt hadden verlaten) even hoofdrolspelers van National Geographic. Renate’s knie hield zich prima, dus de Mount Everest is gewaarschuwd.

Het Fern Resort ligt 7 kilometer buiten Mae Hong Son, dus naar het dorp namen we de shuttlebus van het resort. Eindelijk bereik met GSM en de zoektocht naar luiers en happy balloons voor Oud en Nieuw bracht ons op een geweldige, erg fotogenieke night-market. Ondanks de drukte was de sfeer op de markt rond de tempel bij het meer heel relaxt. We zijn dus even blijven hangen en hebben heerlijk gegeten bij de kraampjes. De invloed van de vele rijke Thaise toeristen met SUV’s bleek eigenlijk alleen toen we vervoer terug wilden regelen. In heel Mae Hong Son waren 2 tuktuks beschikbaar.

Al met al was Fern een topplek, waar we samen met David en Kirstin (top dat ze er waren!) lekker hebben uitgerust en Oud en Nieuw hebben gevierd.

Hoewel af en toe een volledig raadsel, ga ik toch een poging doen te omschrijven hoe Per en Ike onze vakantie beleven…

Ike: “Ik vind Thailand erg leuk. Het eten is overal heerlijk en ik krijg ook zo veel! Iedereen stopt me fruit toe en ik hoef maar te wijzen of papa en mama weten wat ik wil hebben. Pannekoeken, gebakken ei, patat, noodles, rijst, loempia’s, watermeloen, alles komt voorbij. Slapen gaat hier ook prima, al moest ik wel even wennen aan m’n eigen tentje. Gelukkig hebben we alle spenen nog en is m’n favoriete doekje mee. De buggy is ook prima. Ik had er al zo veel in gereden, gegeten en geslapen dat we inmiddels al aan de tweede toe zijn. Thaise buggy’s zijn bijna net zo fijn als de rugdrager. Het leukste vind ik misschien nog wel de aandacht van alle mensen. Alhoewel, flirten, lachen en dan veilig wegduiken bij papa en mama is beter dan dat iedereen in m’n wangen en benen knijpt. De hondjes die we overal zien, zijn erg leuk. Ik roep ze steeds en vertel grote verhalen. Als mama even buiten beeld is, schrik ik soms, maar dan zijn papa of Per er steeds nog. Per gaat soms met me wandelen en zorgt goed voor me.”

Per: “Ik ben in Thailand al in heel veel mooie dingen geweest: een tuktuk-taxi, een gewone taxi, een bus, heel veel vliegtuigen, een boot (toen kreeg ik buikpijn), nog een boot en ik heb een trein gezien. Wat ik wel een beetje moeilijk vind, is dat ik de mensen niet kan verstaan. Papa en mama hebben me wel wat woordjes geleerd, maar toch vind ik het erg fijn als ik Nederlands kan praten met andere mensen. Ik vind het ook niet zo leuk als mensen aan me zitten. Alleen naar me kijken is prima, maar als ze me optillen word ik af en toe boos.  Vooral als ik moe ben en dan zijn papa en mama soms ook niet mijn vriend. Ik kan al heel goed alleen zwemmen en je kunt hier overal klimmen! Als we gaan eten bestel ik soms zelf iets (applejuice with icecubes), maar eigenlijk vind ik het ontbijt het lekkerst. Tempels vind ik heel mooi, net als alle vissen die ze hier hebben. Maar het babyhondje van het Fern Resort is het allerliefst.“

En als toetje nog wat biljante quotes met de typische logica van een jochie van 3,5 jaar:

- Renate vertelt dat Per voorzichtig moet zijn met de speelgoed-tuktuks gemaakt van blik omdat ze scherp zijn. “Kun die opeten dan?” (Per vraagt ons bij het eten altijd eerst of de gerechten scherp zijn)

-  Als de volledige straat leeg is, steekt Per na minutenlang wachten en 100 keer kijken de weg over. “Ik kan al goed oversteken hè? …… Maar ik moet wel lang wachten.”

- David wordt gewekt door Per, kijkt naar buiten en zegt dat we bruin gaan worden vandaag. “Nee hoor, mijn vriend Miles is bruin en ik ben wit. En de broek van mama, die is ook bruin”

- Renate vraagt Per niet met zijn handen in het vuil langs de weg te spelen. “Anders word je ziek” Per luistert braaf en gaat er vervolgens met z’n voeten doorheen. “Nu worden m’n schoenen ziek, hè mama?”

- De Thaise serveerster zegt met een enorm accent “Sorry”. Per kijkt verheugd op en zegt “Papa, ze zei Sally, van Cars!” (Per´s favoriete film, hij heeft inmiddels ook een Thaise Cars pyama)

- David vraagt Per hoe ver Nederland ligt. Vervolgens moeten we allemaal 10 vingers omhoog steken. Per wacht tot we dat doen, steekt ook zijn eigen vingers op en zegt “Zo ver!”

PS: Ons telefoonbereik in Fern Resort is precies nul. Klokslag 2009 zal het dus qua smsjes vrij stil zijn…

Kerst in Thailand is snel voorbij. Omdat Thai zelf het eigenlijk alleen vieren voor de toeristen in de buurt en omdat er nog veel meer te doen is. Wel hebben we het idee van de copieuze kerstbrunch in ere gehouden. Op 2e kerstdag ben ik met Kirstin en David het platteland op getrokken voor een kookcursus. 6 gangen lunch, hier opeten of meenemen? Voor we op het schitterende landgoed met eigen moestuin en kruidentuin aankwamen, deden we eerst boodschappen op de lokale markt. Geen stinkende kramen die je bij voorbaat de eetlust ontnemen, maar allemaal erg vers, schoon en kleurrijk. Boqueria eat your heart out. Of we wat geleerd hebben? Laten we zeggen dat Tom Ka Kai, papaya-salade (bij David met 6 pepers!) en springrolls wat minder geheimen voor ons hebben. Het typisch Thaise toetje “bananen in kokosmelk” blijft wat ons betreft altijd een mysterie. Die lucht!

Tijdens onze cursus was Renate met Ike en Per op stap. Mocht je na onze terugkomst twijfelen aan Per’s verhaal dat hij een giraffe heeft gezien in Thailand; het klopt. De Chiang Mai Zoo heeft van alles in huis: een pandabeer, aquarium met haaien en inderdaad giraffes. Dat ik met David en Kirstin tijdens een potje pool in een kroeg een olifant voorbij zag komen, gelooft Per op zijn beurt nog steeds niet.

Vanaf het dakterras van Awana House hebben we iedere avond zicht op een verlichte tempel in de bergen en op 27 december was het tijd om er dan ook maar eens heen te gaan. De rit naar Doi Suthep was lang genoeg om ons bijna allemaal misselijk te maken, maar de bestemming maakte veel goed. Hoewel ook erg druk, geeft Doi Suthep een beter beeld van een tempel in bedrijf dan bijvoorbeeld Wat Po in Bangkok. Veel buddhisten voeren rituelen uit; overal wierook, geluid van de vele klokken, rondjes om de tempel plus het onvermijdelijke toekomst voorspellen. En het uitzicht over Chiang Mai is schitterend.