De enthousiaste verhalen, zelfs recent nog als reactie op dit weblog, zijn terecht: Hoi An is erg fijn. Misschien moeten we maar eens solliciteren bij Unesco, want weer komt een plek ook op ons favorietenlijstje voor. Hoi An is een stadje aan de rivier dat in de oorlog redelijk gespaard is gebleven. Heel autheniek dus. Mooie oude houten huisjes, groene palmbomen en de onvermijdelijke rode Vietnamese vlaggen. Zelfs de jaarlijkse overstromingen hebben een artistieke bijdrage geleverd; de zonnig geelgestucte muren hebben een prachtige verweerde look gekregen. Daarnaast hebben ze het hier culinair ook goed begrepen.

(more…)

Hoog tijd voor weer wat berichten over datgene wat onze reis extra bijzonder maakt: we zijn onderweg met twee kinderen van 1 en 3 (en een half). Het maakt ons avontuur een stuk mooier, maar soms ook een flink stuk vermoeiender. We zitten immers 24 uur per dag bij elkaar en balen natuurlijk ook wel eens van die allerliefste schatjes van ons. Net zoals in Nederland het geval zou zijn..

Een van de belangrijkste dingen voor het reizen met kinderen is wat ons betreft je mindset. Zuid Oost Azie is met z’n buddhisme een passende plaats van handeling. Zonder erg zweverig te willen klinken, is accepteren dat dingen komen en gaan erg belangrijk. Vooral op rotmomenten is het zaak je niet druk te maken over alle mogelijke gevolgen die in je hoofd rondspoken. Dat Per nu loopt te bokken, betekent niet dat hij dat straks als we de bus in gaan nog steeds doet. Dat Ike zich krijsend ter aarde stort omdat ze de soep niet met haar handen mag eten, betekent niet dat alle andere gasten weg zullen gaan. Wat nu is, is nu. Gedachtes van andere mensen invullen is sowieso niet zo’n goed idee. Dan durf je geen bus of restaurant meer in ;-)

Een tweede belangrijk verschil is het tempo van reizen. Vooral als je zonder kids al flink en intensief gereisd hebt en je het verplaatsen als attractie op zich ziet. (20 uur in een doorgezakte stoel van een trilbus met open ramen over zandwegen van Mexico naar Guatemala was heeeerlijk…) Op de meeste plaatsen zijn we vaak 1 of 2 dagen langer dan de reisgidsen aangeven. Soms doen we een dagje niets anders dan uitrusten, kleuren, met autootjes spelen, lekker eten en een wasje. Dat laatste betekent overigens een zak met vieze kleding wegbrengen en de volgende dag schoon weer ophalen. En de plaatselijke bevolking nog steunen ook! Als we een activiteit ondernemen, besteden we daar ook meer tijd aan dan de meesten. Iedere mier wordt bekeken en je kunt natuurlijk altijd proberen nog een keer een ijsje te scoren. Korte beentjes gaan nu eenmaal langzamer.

Dat lagere tempo is voor ons een erg mooie toevoeging aan de reis. We hebben oog voor dingen uit het dagelijks leven die we anders niet zouden zien. En als je ergens wat langer zit, wordt je ook meer een onderdeel van het geheel. Beter contact met mensen, die ons sowieso herkennen en herinneren. Sterker nog; bijna iedereen weet inmmiddels dat het jongetje 3,5 jaar is en het meisje 1 jaar. Vooral Thai zijn redelijk opdringering als ze Per en Ike willen aanraken en wij hebben zelf waarschijnlijk minder foto’s van onze kinderen dan zij.

Hmmm.. wat begon met het voornemen een lijstje met praktische tips and tricks voor reizen met kinderen op te lepelen, is al weer uitgegroeid tot een flink verhaal. Die tips doen we later dus maar even. De mooie foto’s bij dit bericht hebben we de afgelopen week overigens wel zelf gemaakt ;-) Wij verlaten zo Vientiane voor een paar nachten in Ban Pako, een ecolodge op zo’n 50 kilometer. Belooft weer een back-to-nature avontuur te worden, we houden jullie op de hoogte.

Avontuurlijk als we zijn, met een achtergrond bij HT in Zuid Amerika en in Sikkim en  met BINK van Zuid Afrika tot Costa Rica, begon het in Nong Kiau wel erg te kriebelen. De omgeving leent zich uitermate voor treks, het liefst meerdaags. Bergen, rijstvelden, hilltribes, afzien, kou… Maar hoe combineer je dat met 2 kinderen? Wij hebben gewoon de vraag gesteld bij Tiger Trail, een boekingsbureautje voor ecotoerisme. Na onze vraag keek de dienstdoende gids met een schattende blik naar Per en Ike, die op dat moment in erg goede doen waren, en zei dat hij graag een tour voor ons wilde samenstellen.

Grofweg kwam het plan neer op een half uurtje met de pick-up naar de startplek, vervolgens zo’n 2,5 uur lopen naar een Khamu-dorp waar we gaan lunchen. Daarna het dorp bekijken en nog zo’n 2 uur lopen naar een hoger gelegen Hmong-village. Daar  eten, rondkijken en overnachten en de volgende dag weer zo’n 1,5 uur lopen. Als afsluiter een boottocht van een uur en bij goed weer zwemmen bij een rivierstrandje. Wij keken zelf ook even schattend naar onze schatten en stemden toe. Op avontuur!

Het begin van de tocht stond vooral in het teken van aftasten. Wat vindt Ike er van alleen maar in de rugdrager te zitten? Wat vindt Per van het lopen en hoe reageert hij op de gids die hij niet verstaat? En wat vinden de bergvolken van ons? Onze gids (met een  onuitsprekelijke Lao-naam, “Maar je mag me ‘Home’ noemen”) verwachtte dat ze aardig geschokt zouden zijn. Ze zien namelijk regelmatig westerse toeristen maar dat er ook blanke kinderen bestaan, houden vooral de ouderen en de kindjes niet voor mogelijk.

Ike vond het schitterend en heeft zelfs veel geslapen in de rugdrager. Per vond het zo mogelijk nog mooier en was na een uur of 2 dikke vrienden met Home. Die dat overigens vooral te danken had aan zichzelf en de zak koekjes die hij meegenomen had. Home was geweldig. Hij had niet alleen ons niveau en mogelijkheden erg goed ingeschat, maar kon ook erg goed met Per overweg. Vooral de 2e dag liep Per volop in het Nederlands te vertellen en te spelen. Home leerde Per het kampvuur gaande houden, maakte zwaarden van stokken, propellors van bladeren en mocht Per zelfs helpen met het oversteken van de vele bruggen die we tegen kwamen. Friends for life. Toen Per hem vandaag nog een tekening kwam brengen, zei Home dat Per niet de enige was die de ander zou gaan missen. Hij hoopt dat Per de tekening over een jaar of 20 nog eens komt bekijken en dat ze samen dezelfde trek kunnen lopen.

De reactie van de bergvolken op Per en vooral Ike was inderdaad bijzonder. Vaak vroegen wij ons af wie nou naar wie stond te kijken.. Toch was er genoeg ruimte voor Per en Ike om lekker rond te lopen, de dieren te bekijken en enthousiast te worden van het wedstrijdje tollen van de jochies uit het dorp. Voor ons was er ook genoeg te zien. De klassieke fotoดs van mooie kindjes en schitterende uitzichten staan allemaal veilig op de geheugenkaart, maar de echte indrukken zitten in ons hoofd.

In de dorpen werd nogmaals duidelijk dat Laos in feite een Derde Wereld-land is. Het dorp waar we overnachtten bijvoorbeeld, is 6 jaar geleden samengesteld uit 2 stammen in de omgeving die ieder hun eigen kant van het dorp bewonen. Niet met als voornaamste doel het bevorderen van de integratie, maar om onderwijs, hygiene en gezondsheidszorg voor deze mensen naar een hoger plan te kunnen trekken. Het nieuwe dorp heeft pas recent 6 waterplekken gekregen, beschikt over een schooltje voor de eerste 2 klassen en eens in de zoveel tijd komt een dokter langs, vooral voor vaccinaties van kinderen. De “weg” die we na de lunch volgden (aangepaste route wegens de kids ;-) is pas 3 maanden af. En staat volgens ons nog niet op de kaart, want we zagen in 2,5 uur slechts twee keer (dezelfde) twee scootertjes voorbij komen.

De trek was misschien wel de mooiste ervaring tot nu toe. Per en Ike hebben echt genoten en maakten ons enorm trots. Per heeft vol enthousiasme het grootste deel zelf gelopen en zat daarna bij papa op de schouders honderuit te vertellen wat hij allemaal zag. Ike lachte vanaf mama’s rug enthousiast naar alle verwonderde toeschouwers. Eten en slapen zonder het comfort dat we meestal opzoeken, heeft geen enkel probleem opgeleverd. Het maakte het alleen maar mooier. Omdat een dergelijk avontuur ook anders kan verlopen, zou je het geluk kunnen noemen, maar dat begrip slaat na deze ervaring misschien meer op het feit dat we in Nederland geboren zijn. Daar over gesproken; hoewel het hier geen 16 graden vriest, waren we de nacht na terugkomst wel heel erg blij met de electrisch verwarmde matrassen in ons Nong Kiau River Side Resort. Blijft een rare wereld.

Hoewel af en toe een volledig raadsel, ga ik toch een poging doen te omschrijven hoe Per en Ike onze vakantie beleven…

Ike: “Ik vind Thailand erg leuk. Het eten is overal heerlijk en ik krijg ook zo veel! Iedereen stopt me fruit toe en ik hoef maar te wijzen of papa en mama weten wat ik wil hebben. Pannekoeken, gebakken ei, patat, noodles, rijst, loempia’s, watermeloen, alles komt voorbij. Slapen gaat hier ook prima, al moest ik wel even wennen aan m’n eigen tentje. Gelukkig hebben we alle spenen nog en is m’n favoriete doekje mee. De buggy is ook prima. Ik had er al zo veel in gereden, gegeten en geslapen dat we inmiddels al aan de tweede toe zijn. Thaise buggy’s zijn bijna net zo fijn als de rugdrager. Het leukste vind ik misschien nog wel de aandacht van alle mensen. Alhoewel, flirten, lachen en dan veilig wegduiken bij papa en mama is beter dan dat iedereen in m’n wangen en benen knijpt. De hondjes die we overal zien, zijn erg leuk. Ik roep ze steeds en vertel grote verhalen. Als mama even buiten beeld is, schrik ik soms, maar dan zijn papa of Per er steeds nog. Per gaat soms met me wandelen en zorgt goed voor me.”

Per: “Ik ben in Thailand al in heel veel mooie dingen geweest: een tuktuk-taxi, een gewone taxi, een bus, heel veel vliegtuigen, een boot (toen kreeg ik buikpijn), nog een boot en ik heb een trein gezien. Wat ik wel een beetje moeilijk vind, is dat ik de mensen niet kan verstaan. Papa en mama hebben me wel wat woordjes geleerd, maar toch vind ik het erg fijn als ik Nederlands kan praten met andere mensen. Ik vind het ook niet zo leuk als mensen aan me zitten. Alleen naar me kijken is prima, maar als ze me optillen word ik af en toe boos.  Vooral als ik moe ben en dan zijn papa en mama soms ook niet mijn vriend. Ik kan al heel goed alleen zwemmen en je kunt hier overal klimmen! Als we gaan eten bestel ik soms zelf iets (applejuice with icecubes), maar eigenlijk vind ik het ontbijt het lekkerst. Tempels vind ik heel mooi, net als alle vissen die ze hier hebben. Maar het babyhondje van het Fern Resort is het allerliefst.“

En als toetje nog wat biljante quotes met de typische logica van een jochie van 3,5 jaar:

- Renate vertelt dat Per voorzichtig moet zijn met de speelgoed-tuktuks gemaakt van blik omdat ze scherp zijn. “Kun die opeten dan?” (Per vraagt ons bij het eten altijd eerst of de gerechten scherp zijn)

-  Als de volledige straat leeg is, steekt Per na minutenlang wachten en 100 keer kijken de weg over. “Ik kan al goed oversteken hè? …… Maar ik moet wel lang wachten.”

- David wordt gewekt door Per, kijkt naar buiten en zegt dat we bruin gaan worden vandaag. “Nee hoor, mijn vriend Miles is bruin en ik ben wit. En de broek van mama, die is ook bruin”

- Renate vraagt Per niet met zijn handen in het vuil langs de weg te spelen. “Anders word je ziek” Per luistert braaf en gaat er vervolgens met z’n voeten doorheen. “Nu worden m’n schoenen ziek, hè mama?”

- De Thaise serveerster zegt met een enorm accent “Sorry”. Per kijkt verheugd op en zegt “Papa, ze zei Sally, van Cars!” (Per´s favoriete film, hij heeft inmiddels ook een Thaise Cars pyama)

- David vraagt Per hoe ver Nederland ligt. Vervolgens moeten we allemaal 10 vingers omhoog steken. Per wacht tot we dat doen, steekt ook zijn eigen vingers op en zegt “Zo ver!”

PS: Ons telefoonbereik in Fern Resort is precies nul. Klokslag 2009 zal het dus qua smsjes vrij stil zijn…

Kerst in Thailand is snel voorbij. Omdat Thai zelf het eigenlijk alleen vieren voor de toeristen in de buurt en omdat er nog veel meer te doen is. Wel hebben we het idee van de copieuze kerstbrunch in ere gehouden. Op 2e kerstdag ben ik met Kirstin en David het platteland op getrokken voor een kookcursus. 6 gangen lunch, hier opeten of meenemen? Voor we op het schitterende landgoed met eigen moestuin en kruidentuin aankwamen, deden we eerst boodschappen op de lokale markt. Geen stinkende kramen die je bij voorbaat de eetlust ontnemen, maar allemaal erg vers, schoon en kleurrijk. Boqueria eat your heart out. Of we wat geleerd hebben? Laten we zeggen dat Tom Ka Kai, papaya-salade (bij David met 6 pepers!) en springrolls wat minder geheimen voor ons hebben. Het typisch Thaise toetje “bananen in kokosmelk” blijft wat ons betreft altijd een mysterie. Die lucht!

Tijdens onze cursus was Renate met Ike en Per op stap. Mocht je na onze terugkomst twijfelen aan Per’s verhaal dat hij een giraffe heeft gezien in Thailand; het klopt. De Chiang Mai Zoo heeft van alles in huis: een pandabeer, aquarium met haaien en inderdaad giraffes. Dat ik met David en Kirstin tijdens een potje pool in een kroeg een olifant voorbij zag komen, gelooft Per op zijn beurt nog steeds niet.

Vanaf het dakterras van Awana House hebben we iedere avond zicht op een verlichte tempel in de bergen en op 27 december was het tijd om er dan ook maar eens heen te gaan. De rit naar Doi Suthep was lang genoeg om ons bijna allemaal misselijk te maken, maar de bestemming maakte veel goed. Hoewel ook erg druk, geeft Doi Suthep een beter beeld van een tempel in bedrijf dan bijvoorbeeld Wat Po in Bangkok. Veel buddhisten voeren rituelen uit; overal wierook, geluid van de vele klokken, rondjes om de tempel plus het onvermijdelijke toekomst voorspellen. En het uitzicht over Chiang Mai is schitterend.