Avontuurlijk als we zijn, met een achtergrond bij HT in Zuid Amerika en in Sikkim en  met BINK van Zuid Afrika tot Costa Rica, begon het in Nong Kiau wel erg te kriebelen. De omgeving leent zich uitermate voor treks, het liefst meerdaags. Bergen, rijstvelden, hilltribes, afzien, kou… Maar hoe combineer je dat met 2 kinderen? Wij hebben gewoon de vraag gesteld bij Tiger Trail, een boekingsbureautje voor ecotoerisme. Na onze vraag keek de dienstdoende gids met een schattende blik naar Per en Ike, die op dat moment in erg goede doen waren, en zei dat hij graag een tour voor ons wilde samenstellen.

Grofweg kwam het plan neer op een half uurtje met de pick-up naar de startplek, vervolgens zo’n 2,5 uur lopen naar een Khamu-dorp waar we gaan lunchen. Daarna het dorp bekijken en nog zo’n 2 uur lopen naar een hoger gelegen Hmong-village. Daar  eten, rondkijken en overnachten en de volgende dag weer zo’n 1,5 uur lopen. Als afsluiter een boottocht van een uur en bij goed weer zwemmen bij een rivierstrandje. Wij keken zelf ook even schattend naar onze schatten en stemden toe. Op avontuur!

Het begin van de tocht stond vooral in het teken van aftasten. Wat vindt Ike er van alleen maar in de rugdrager te zitten? Wat vindt Per van het lopen en hoe reageert hij op de gids die hij niet verstaat? En wat vinden de bergvolken van ons? Onze gids (met een  onuitsprekelijke Lao-naam, “Maar je mag me ‘Home’ noemen”) verwachtte dat ze aardig geschokt zouden zijn. Ze zien namelijk regelmatig westerse toeristen maar dat er ook blanke kinderen bestaan, houden vooral de ouderen en de kindjes niet voor mogelijk.

Ike vond het schitterend en heeft zelfs veel geslapen in de rugdrager. Per vond het zo mogelijk nog mooier en was na een uur of 2 dikke vrienden met Home. Die dat overigens vooral te danken had aan zichzelf en de zak koekjes die hij meegenomen had. Home was geweldig. Hij had niet alleen ons niveau en mogelijkheden erg goed ingeschat, maar kon ook erg goed met Per overweg. Vooral de 2e dag liep Per volop in het Nederlands te vertellen en te spelen. Home leerde Per het kampvuur gaande houden, maakte zwaarden van stokken, propellors van bladeren en mocht Per zelfs helpen met het oversteken van de vele bruggen die we tegen kwamen. Friends for life. Toen Per hem vandaag nog een tekening kwam brengen, zei Home dat Per niet de enige was die de ander zou gaan missen. Hij hoopt dat Per de tekening over een jaar of 20 nog eens komt bekijken en dat ze samen dezelfde trek kunnen lopen.

De reactie van de bergvolken op Per en vooral Ike was inderdaad bijzonder. Vaak vroegen wij ons af wie nou naar wie stond te kijken.. Toch was er genoeg ruimte voor Per en Ike om lekker rond te lopen, de dieren te bekijken en enthousiast te worden van het wedstrijdje tollen van de jochies uit het dorp. Voor ons was er ook genoeg te zien. De klassieke fotoดs van mooie kindjes en schitterende uitzichten staan allemaal veilig op de geheugenkaart, maar de echte indrukken zitten in ons hoofd.

In de dorpen werd nogmaals duidelijk dat Laos in feite een Derde Wereld-land is. Het dorp waar we overnachtten bijvoorbeeld, is 6 jaar geleden samengesteld uit 2 stammen in de omgeving die ieder hun eigen kant van het dorp bewonen. Niet met als voornaamste doel het bevorderen van de integratie, maar om onderwijs, hygiene en gezondsheidszorg voor deze mensen naar een hoger plan te kunnen trekken. Het nieuwe dorp heeft pas recent 6 waterplekken gekregen, beschikt over een schooltje voor de eerste 2 klassen en eens in de zoveel tijd komt een dokter langs, vooral voor vaccinaties van kinderen. De “weg” die we na de lunch volgden (aangepaste route wegens de kids ;-) is pas 3 maanden af. En staat volgens ons nog niet op de kaart, want we zagen in 2,5 uur slechts twee keer (dezelfde) twee scootertjes voorbij komen.

De trek was misschien wel de mooiste ervaring tot nu toe. Per en Ike hebben echt genoten en maakten ons enorm trots. Per heeft vol enthousiasme het grootste deel zelf gelopen en zat daarna bij papa op de schouders honderuit te vertellen wat hij allemaal zag. Ike lachte vanaf mama’s rug enthousiast naar alle verwonderde toeschouwers. Eten en slapen zonder het comfort dat we meestal opzoeken, heeft geen enkel probleem opgeleverd. Het maakte het alleen maar mooier. Omdat een dergelijk avontuur ook anders kan verlopen, zou je het geluk kunnen noemen, maar dat begrip slaat na deze ervaring misschien meer op het feit dat we in Nederland geboren zijn. Daar over gesproken; hoewel het hier geen 16 graden vriest, waren we de nacht na terugkomst wel heel erg blij met de electrisch verwarmde matrassen in ons Nong Kiau River Side Resort. Blijft een rare wereld.