Hoog tijd voor weer wat berichten over datgene wat onze reis extra bijzonder maakt: we zijn onderweg met twee kinderen van 1 en 3 (en een half). Het maakt ons avontuur een stuk mooier, maar soms ook een flink stuk vermoeiender. We zitten immers 24 uur per dag bij elkaar en balen natuurlijk ook wel eens van die allerliefste schatjes van ons. Net zoals in Nederland het geval zou zijn..
Een van de belangrijkste dingen voor het reizen met kinderen is wat ons betreft je mindset. Zuid Oost Azie is met z’n buddhisme een passende plaats van handeling. Zonder erg zweverig te willen klinken, is accepteren dat dingen komen en gaan erg belangrijk. Vooral op rotmomenten is het zaak je niet druk te maken over alle mogelijke gevolgen die in je hoofd rondspoken. Dat Per nu loopt te bokken, betekent niet dat hij dat straks als we de bus in gaan nog steeds doet. Dat Ike zich krijsend ter aarde stort omdat ze de soep niet met haar handen mag eten, betekent niet dat alle andere gasten weg zullen gaan. Wat nu is, is nu. Gedachtes van andere mensen invullen is sowieso niet zo’n goed idee. Dan durf je geen bus of restaurant meer in ;-)
Een tweede belangrijk verschil is het tempo van reizen. Vooral als je zonder kids al flink en intensief gereisd hebt en je het verplaatsen als attractie op zich ziet. (20 uur in een doorgezakte stoel van een trilbus met open ramen over zandwegen van Mexico naar Guatemala was heeeerlijk…) Op de meeste plaatsen zijn we vaak 1 of 2 dagen langer dan de reisgidsen aangeven. Soms doen we een dagje niets anders dan uitrusten, kleuren, met autootjes spelen, lekker eten en een wasje. Dat laatste betekent overigens een zak met vieze kleding wegbrengen en de volgende dag schoon weer ophalen. En de plaatselijke bevolking nog steunen ook! Als we een activiteit ondernemen, besteden we daar ook meer tijd aan dan de meesten. Iedere mier wordt bekeken en je kunt natuurlijk altijd proberen nog een keer een ijsje te scoren. Korte beentjes gaan nu eenmaal langzamer.
Dat lagere tempo is voor ons een erg mooie toevoeging aan de reis. We hebben oog voor dingen uit het dagelijks leven die we anders niet zouden zien. En als je ergens wat langer zit, wordt je ook meer een onderdeel van het geheel. Beter contact met mensen, die ons sowieso herkennen en herinneren. Sterker nog; bijna iedereen weet inmmiddels dat het jongetje 3,5 jaar is en het meisje 1 jaar. Vooral Thai zijn redelijk opdringering als ze Per en Ike willen aanraken en wij hebben zelf waarschijnlijk minder foto’s van onze kinderen dan zij.
Hmmm.. wat begon met het voornemen een lijstje met praktische tips and tricks voor reizen met kinderen op te lepelen, is al weer uitgegroeid tot een flink verhaal. Die tips doen we later dus maar even. De mooie foto’s bij dit bericht hebben we de afgelopen week overigens wel zelf gemaakt ;-) Wij verlaten zo Vientiane voor een paar nachten in Ban Pako, een ecolodge op zo’n 50 kilometer. Belooft weer een back-to-nature avontuur te worden, we houden jullie op de hoogte.
