Sneller dan verwacht zijn we aangekomen in Chiang Mai. De eerste indruk van Hua Hin was niet verpletterend (of juist wel..) en hoewel we toch een paar erg leuke dagen hebben gehad, hebben we ons direct verdiept in het spoorboekje. En dat bleken meer mensen gedaan te hebben. Alleen dan waarschijnlijk al thuis met een kopje warme chocolademelk, want alle treinstoelen naar Chiang Mai waren de komende 3 dagen fully booked. Plan B was een combinatie van de Thaise Michael Schumacher die ons in z’n Volvo naar Bangkok knalde en de Easyjet-kloon AirAsia. Voor minder dan 170 euro met het hele gezin binnen een uur van Bangkok naar Chiang Mai.

In Chiang Mai is het wat koeler dan in het Zuiden, maar de fleeces zitten nog diep in de rugzak. Zullen we ze verpatsen aan de plaatselijke bevolking, die na zonsondergang naar de sjaals en mutsen grijpen? Nog maar even niet. Gezien de verwachte drukte rond de kerst (daar gaan we weer met onze voorinformatie), hadden we in Nederland al een aantal overnachtingen geboekt in Awana House. Het was even wennen, want het traliewerk voor de balkons van de overigens mooie ruime kamers gaf ons niet zo’n vrij gevoel. Waarschijnlijk zijn we gewend geraakt aan ruimte om ons heen én aan leuke terrasjes bij ons verblijf voor als de kids slapen. Maar we zitten wel erg centraal en er is genoeg vermaak. Als we het slaapritme van Per en Ike een beetje veranderen, komt het vast goed.

Nog even over Hua Hin: de rust in het stadje heeft er wel voor gezorgd dat we schitterende foto’s hebben kunnen maken. Bovendien bleek op monkey-mountain Khao Takiab andermaal dat Elvis leeft. In Thailand. Met Bart zag ik hem eerder in Bangkok, nu was het teken nog duidelijker. Nog een paar tips: The Moon Terrace heeft het begrepen als het om sfeervol visrestaurant gaat. Wij hadden flashbacks naar Bali. En ons 2e onderkomen, FuLay Guesthouse, is zeker een aanrader. Met dank aan Pauline en Dennis, die met zoons Daan en Sem dezelfde trip vanaf Koh Tao deden (wel ziek) en direct in Fulay belandden. Per vond het trouwens heerlijk om even een spelletje te doen met kids die Nederlands praatten.

Na 6 dagen heerlijk ontspannen op Koh Kao, zijn volledig onwetend naar Hua Hin gereist. Een voorspoedige reis van ongeveer 8 uur, die vooral op de boot naar Chumporn een beetje spannend was. Blijft het ontbijt binnen? Papa heeft in het verleden nog wel eens de vissen gevoerd op de Friese meren, maar Renate en Per bleken ook flink last te kunnen hebben. Ike sliep als een roosje.

Omdat de waarschuwingen over high-season en dus fully booked voor heel Thailand overal klinken, hadden we voor Hua Hin voor de zekerheid een hotelkamer via Internet geboekt. Hua Hin zou een soort Benidorm van Thailand zijn, dus in de buurt van de hotels zal zeker wel wat te doen zijn. Dachten wij. Baan Nilawan had een wat andere doelgroep. Thaise zakenreizigers die van simpel, doeltreffend, witte tegeltjes-minimalisme in een suburb houden. Omdat de receptionist zo schattig was (en we in het begin van de avond werden gedropt) hebben we 1 nacht gedaan. Daarna naar downtown Hua Hin.

In de praktijk blijkt vaak dat je niet alle verhalen moet geloven. Hua Hin is absoluut niet fully booked. We kunnen kiezen uit 200 restaurants, 400 kroegen met de meest dubieuze bijbedoelingen en als ik alle aanbiedingen van kleermakers had aangenomen, had ik ook gelijk een kledingkast bij de plaatselijke Ikea aan kunnen schaffen (om de hoek bij Baan Nilawan). Het personeel van alle (lege) etablissementen zijn een soort van apatisch. Beetje bitter zelfs. En eigenlijk is het best fijn dat je rustig kunt rondlopen op het kermisterrein, maar aan de andere kant wordt het vermoeden dat Hua Hin Thais is voor “vergane glorie” steeds sterker.

Uit de praktijk blijkt ook dat verhalen een grond van waarheid hebben. Op Lonely Planet’s Thorn Tree staan wat spookverhalen over Hua Hin. Dat het de Centerparcs van Thailand zou zijn. Dat het een dorp is voor veelal mannelijke Duitse toeristen die niet voor de zon komen. Dat het enige stuk strand dat een beetje fatsoenlijk is, binnen de hekken van de dikke resorts ligt. En dat vroeger alles beter was. Nou is dat laatste wat ons betreft een soort van standaardregel voor de honderdduizenden pionierende lezers van ’s werelds meest verkochte reisgids, maar wat betreft de rest van de opmerkingen… Laten we het zo zeggen: wat ons betreft zou Hua Hin ook “grote bejaarden” kunnen betekenen.