Ban Pako.. Wij hebben even anderhalve dag uit gestaan. Hoewel het negatief klinkt, kun je de bungalows van Ban Pako het beste omschrijven met een lijstje van dingen die er NIET waren. Geen warm water, geen airco, geen plastic, geen glas in de ramen en geen stroom. Heerlijk. De perfecte plek om te genieten van het schitterend uitzicht, het heerlijke eten in het restaurant en de herbal sauna in de jungle. Back to nature was geen woord teveel gezegd. Deze specifieke plek blijkt uit opgravingen al meer dan 2000 jaar bewoond te worden en wij snappen wel waarom. En omdat we uit het gastenboek het vermoeden kregen dat het voortbestaan van de eco-lodge een beetje spannend is wegens teruglopende boekingen, vragen we je met klem even langs te gaan als je in de buurt bent. Rust je lekker van uit.

De terugreis naar Vientiane besloten we met het openbaar vervoer te doen. Dan zie je meer.. Beschreef ik in de vorige post een leuke bus in Zuid Amerika, z’n broer rijdt in Laos. Met de deur en ramen open. Over rode zangwegen. Vooral Per doet iedere dag moeite om zo veel mogelijk zand mee naar bed te nemen, maar zo vies zijn we echt nog niet geweest. Excuses aan het guesthouse in Vientiane; we hebben ons echt eerst gewassen voor we ons met jullie ooit witte handdoeken hebben afgedroogd.

De laatste dagen in Laos hebben we het goede voornemen gemaakt hier nog eens terug te komen. Hoewel we met ruim drie weken in dit mooie land natuurlijk niets te klagen hebben, weten we zeker dat er nog veel meer te zien is. De Mekong-eilanden in het Zuiden, Pakse, het Noordoosten. De Lao zijn (nog) vriendelijk en relaxed en hebben ons hart gestolen. En dat vroeg natuurlijk om een mooie afsluiter: de zonsondergang aan de Mekong. De beste spot is de Sala Sunset Khounta. Verwacht geen obers in uniform en ellenlange cocktailkaarten, dit is een kruising tussen een piratenschip en het huis van Pipi Langkous. Waar ze bier, water of Pepsi hebben. 2 kleurrijke Spaanse medebezoekers vol tattoo’s maakten de middag helemaal af, met hun ongevraagde tango’s en jazz uit de speakertjes die ze hadden meegenomen. Meezingen mag. Michael Franti heeft gelijk; “All the freaky people make the beauty of the world”. En Laos zelf..