Voor deze ene keer verlaten we even de chronologische volgorde van het verhaal. Eigenlijk is Saigon aan de beurt voor een scherpe analyse, maar eerst hebben we heet nieuws uit Bangkok. Letterlijk heet: want Ike kreeg zo’n 24 uur voor onze vlucht van Saigon naar Bangkok koorts. Die niet zakte. En omdat er in dit deel van de wereld toch wat andere gezondheidsrisico’s bestaan dan in ons (ver)koude(n) kikkerlandje, wilden we haar graag zo snel mogelijk laten controleren. Maar dan wel het liefste in Bangkok. Omdat we daar sowieso binnen zeer korte tijd naar toe zouden vliegen en omdat de ziekenhuizen daar heel goed aangeschreven staan. En mocht er inderdaad iets ernstigs aan de hand zijn, dan zijn we gelijk op de plek waarvandaan we terugvliegen naar huis.

Hoewel met vertraging, gaat de vlucht naar Bangkok goed. De koorts blijft weliswaar, maar we hebben niet het idee dat de situatie verergert. In Bangkok zijn de taken snel verdeeld: we nemen een taxi naar de binnenstad, Renate en Ike worden met de hoogstnodige bagage gedropt bij een ziekenhuis vlakbij het hostel dat we geboekt hebben en Per en ik checken met alle bagage alvast in. Sjouwen blijft toch mannenwerk en Per voelt zich dan ook erg belangrijk en stoer. Het Thai Cozy House is misschien heel gezellig als je toch alleen maar op het nabij gelegen Khao San Road rondhangt, maar als je er met 5 tassen en je zoontje enigszins bezorgd binnen stapt is het wat anders. Een 3-persoons kamer met 1 handdoek is bijzonder, slordig onder het bed geveegde glassplinters op de tegelvloer is eigenlijk onacceptabel. We zullen maar zeggen dat ik andere dingen aan m’n hoofd heb… Sterker nog: dat moet ik ook nog een keer duidelijk zeggen als ik de transfer naar Koh Chang van de volgende ochtend wil annuleren (maar eventueel wel gewoon betalen). Men is boos omdat we niet gaan. ’s Morgens vroeg blijk ik zelfs MEER te moeten betalen omdat we NIET gaan. Zelfs Per ziet aan mijn gezicht dat die logica niet klopt.  Ongeacht de situatie in het ziekenhuis besluit ik ter plekke te verhuizen. Na 2 keer zeulen met bagage zitten we in luxe en comfort, met zwembad aan Khao San Road. Zo, waar waren we ook al weer zo druk mee?

Ike wordt direct na binnenkomst in het overigens erg goede Mission Hospital, onderzocht en doorgelicht. De dokter is duidelijk: ze blijft vannacht hier. Er worden buisjes bloed afgenomen, het Vietnamese shirtje wordt vervangen door een oversized roze pyama en onze dame krijgt een infuus. Dat is niet leuk om te zien. Omdat niet helemaal duidelijk is hoe het verzekeringstechnisch allemaal in elkaar steekt, begint Renate met een gedeelde kamer. 7 zieke Thaise kinderen plus snurkende familie brengen u direct naar optie 2: een privekamer met apart bed voor mama, TV, badkamer en koelkast. Er is zelfs internetverbinding en met de laptop zet Renate snel haar eerste Skype-pasjes. Er zal wel wat heen en weer gebeld worden de komende tijd. De eerste resultaten van de testen bijvoorbeeld: geen malaria, geen dengue. Wel een lage ijzerwaarde in het bloed en wat tekenen die wijzen op een bacteriële infectie. Zoals je die in Nederland ook kan overkomen. De behandeling: antibiotica, aansterken en als Ike 24 uur koortsvrij is, kunnen we weer verder.

Uiteindelijk slapen Ike en Renate 4 nachten in het ziekenhuis. Voor Ike genoeg om al het verplegend personeel en de klusjeman en de cateringdames om haar kleine vingertjes te winden. Ze staan nog net niet voor de deur te dringen, maar vinden die blanke deerne wel erg interessant. Ike bedoel ik dan.. Al na ongeveer een dag heeft Ike genoeg energie om luidkeels te protesteren over haar infuus. De weinige speeltjes van het ziekenhuis worden gelukkig dagelijks aangevuld met een cadeautje van Per en Alfred Jodokus op de laptop. Wij zijn vandaag zo vrolijk. En eigenlijk is het nog waar ook. Ike knapt weer op, er wordt erg goed voor haar en Renate gezorgd en we hebben allebei erg mooie momenten met Ike of Per.

Per en ik blijven natuurlijk niet binnen zitten. Onze “male bonding” bestaat uit taxi, tuktuk, skytrain en boot. En uit shoppen, (bij toeval) het grootste zeeaquarium van Zuid Oost Azië en 3 keer per dag gezellig eten tussen de backpackers. Ik ben benieuwd of hij over 15 jaar ook nog zo lief vraagt of hij een biertje voor me mag bestellen. De souvenirverkopers (meer dan 20 per diner, zonder jokken) kijken me verwijtend aan. Als Per ook “No thank you” zegt, klaren ze wat op. “We hebben toch al zo’n houten kikker?” Inderdaad.

Op donderdag 19 feb wordt duidelijk dat Ike waarschijnlijk de volgende dag weg mag. We willen dan eigenlijk zo snel mogelijk naar ons eiland, maar dat moeten we dan wel nog even regelen. Omdat we geen zin hebben in een volle bus of minivan en bovendien op 2 plaatsen in Bangkok allerlei spullen moeten oppikken, gaan we voor 1 keer op de decadente tour. Via CDM, de agent die we bij BINK voor een incentive naar Thailand hebben gebruikt, boeken we onze private minivan. Precies op tijd worden we afgeleverd bij de pier naar Koh Chang. Het boeken via de agent (held!) bewijst helemaal zijn nut als blijkt dat we de antibiotica voor Ike uit de koelbox van de minivan zijn vergeten te halen. Na flink wat telefoontjes komt het flesje met de volgende ferry mee, gaat dan per ongeluk met de schipper mee naar huis en wordt uiteindelijk in het donker op een verlaten pier overhandigd door a girl named Tip. Vandaag hebben we maar even niets gedaan…

Dit bericht werd gepost op 21 02 2009 en behoort tot Algemeen, Bangkok, Ike, Thailand, Transfers. Reacties op dit bericht zijn te volgen m.b.v. RSS 2.0. Je kunt reageren, of een zogenaamde trackback vanaf je eigen website aanleggen.